"Sevmek insanı yalnızlaştınıyor," diye düşündü. Halini kimselere, artık Septimus'a bile anlatamıyordu. Arkasına döndü ve Septimus'u paspal pardösüsü, çökük omuzlarıyla tek başına oturmuş, boşluğa bakarken gördü. Bir erkeğin intihar edeceğini söylemesi korkaklıktı zaten. Septimus geçmişte savaşmıştı oysa; cesurdu. Ne var ki o artık eski Septimus değildi. Rezia dantel yakalığını taksa, yeni şapkasını giyse bile fark etmiyordu. Üstelik Rezia'sız gayet mutluydu. Halbuki onsuzken hiçbir şey Rezia'yı mutlu edemezdi! Hiçbir şey. Bencildi Septimus.”