Oğlumla zevk alarak okuduğumuz böcekler hakkında çokça bilgilendiğimiz güzel bir atlas ,ansiklopedi benzeri kitaptı. Yanında büyük bir harita da vardı. Böceklerin genel bilgilerinin yanında küçük ilhş çekici bilgiler daha çok dikkatimizi çekti. İlgilenenler okumalı.
Puan vermedi·114 syf.··
Beğendi
·2019 23. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 29 Mayıs 2019 00:00
Uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı #felaketzedelerevi .
Kırk yıllık Küba sürgün edebiyatının eşsiz bir örneği demiş #martinez , az bile demiş..
Dâhi yazar #guillermorosales, kırk yedi yaşında intihar etmeden önce( tabii ki şaşırmadınız tercihime ) o güne dek tüm yazdıklarını yakmış.
Bu yüzden, sadece iki kitap kalmış ondan geriye: Onun büyük bir yazar olarak tanımlanması için yeterli olan ilk romanı Felaketzedeler Evi ve bir öyküler toplamı.
#hakkında
Rosales'in, ağır bir şizofreniden muzdarip olduğu günlerde kaldığına benzeyen bir yeri anlattığı Felaketzedeler Evi, Gökhan Aksay'ın İspanyolca aslından çevirisiyle, Türkçede #ilk kez yayımlanıyor.Teşekkürler @jaguarkitap
#meltemce
Her yere sinen ter ve lağım kokusu, taşan tuvaletler, nemli duvarlar, kötü yemekler, böcekler çepeçevre sarıyor sizi. Anlatımın gerçekliğini duyumsamamak imkansız. Rosales bizi karakterlerin çileli yaşamlarının bıraktığı ağır keder dolu mekâna sokuyor ve orada yaşamaya başlıyoruz kitap boyunca.
Ortak yaşam sürdüğünüz “bakımevi”nin diğer sakinlerinin çaresizliği,yalnızlığı,fiilen ve bedenen yaşadığı tacizlere suskunluğu, acı bir çığlıkla avaz avaz haykırış olmak istiyor ses tellerinizde...
Ama boğuluyorsunuz,ciğerlerinizin ihtiyacı olan nefesten yoksunsunuz. İnsanlığın esamesinin okunmadığı,kokuşmuş dünyanın başka bir coğrafyası burası.
Onun sürgünlük hali, bir yere, bir kişiye, bir olaya bağlı değil. Topyekun “Sürgün”, hiçbir yerli ve hiç kimse olan onun için #sürgün yeri Dünya.
Ve paslanmış menteşeleriyle,umuda dair açtığı dünya penceresinden şöyle sesleniyor bize:,“Yaşamı sorgulayın,çünkü nereye giderseniz gidin dünyanın türlü felaketleriyle yaşamak zorunda kalacaksınız. Bunun coğrafi sınırlarla veya yönetildiğiniz ideolojiyle bir ilgisi yok.”
Fe
Rosales’in gerçekçi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Papalagi" (veya orijinal adıyla Der Papalagi), Alman yazar Erich Scheurmann tarafından 1920 yılında yayımlanmış oldukça sıra dışı ve düşündürücü bir kitap.
Papalagi denince beyazlar ya da yabancılar anlaşılır. Ama sözcüğü sözcüğüne çevrilirse göğü delen anlamına gelir.
Samoa'ya ilk misyoner bir yelkenliyle gelmişti.
Yerliler bu beyaz yelkenliyi ufukta bir delik olarak gördüler, beyaz adamın içinden çıkıp kendilerine geldiği bir delik.
O, göğü delip geçmişti.
Kapitalizmin yaşatıldığı sekuler toplumu daha yakından tanımak için, modernliğin medeniyet diye pazarlandığı sistemi görmek istediğimizde tüm açıklığı gerçekliği ile "Papalagi" karşımızda.
Kitap ismi ile iddialı ve dikkat çekici olduğu kadar, kısa olmasına rağmen yine de anlamlı, bakış açısı sunması, düşündürücü olmasıyla beni kendine çekti ve okurken içimden tebrikler sunduğum bir kitap oldu adeta.
Özellikle Afrika Dramını okuyup bu konuda bir ders aldıktan sonra, kapitalizm ve demokrasi gibi, "Kur'an'ın da ifadesiyle; yaldızlı sözler" ile insanların nasıl kandırıldığını, insanların peşinden koştukları dünya ve içindeki nimetlerin aslında aracı iken nasıl yegane amaca dönüştüğünü anlatan ve yeniden anladığım çok güzel bir kitap.
İnsanoğlu tabiatı gereği unutan, dalan, günaha meyilli bir varlık olması nedeniyle kendine hakikati anlatacak, yaşamının içindeki yaratılanların amacını hatırlatacak türden kitaplar okumaya muhtaç. Özellikle de mana ile maddenin yer değiştirdiği, anlam kargaşası yaşandığı, duyguların renginin kaybolduğu bir çağda, bir zaman diliminde Batıyı ve batının bize sunduğu ya da dikte ettiği kültürü, bugün özenilen o Avrupai yaşamın aslında arka planını çok güzel anlatan bir kitap ve her insanın okumasını istediğim, dili hafif bir kitap oldu benim için.
Papalagi yani beyaz adam, sömürünün
İletişim kurmak yalnızca “konuşmak” mıdır? Peki iletişim kurmak sadece seslerden, sözcüklerden mi ibarettir?
Ağaçların koku yoluyla, kökleri aracılığıyla ya da mantarlar, böcekler aracılığıyla diğer ağaçlarla iletişim kurduklarını, onları tehlikelere, hastalıklara karşı uyardıklarını, zor zamanlarda besinlerini paylaştıklarını biliyor muydunuz?
İçinde yaşadığımız gezegene dair bizlere yalnızca insanı baz alan, insan bakış açısıyla öğretilen bilgilerin dışında, gezegeni paylaştığımız diğer canlıları anlamak adına, bitkilerin, ağaçların gizemli dünyasını anlamak adına okunacak en değerli çalışmalardan biri.
Ölmeden önce son bir film izleme şansın olsa hangisini izlerdin?
Klasik ıssız adaya düştün yanına ne alırdın soruları gibi film izlemekten keyif alan insanlar olarak bu soruyla en az bir kez karşılaşmışızdır.
Peki ya gerçekten izleyeceğimiz o film vazgeçmek zorunda olduğumuz son film olsaydı?
Kitap tam da böylesine ağır bir konuyu olabildiğine alaycı ve umursamaz Aloha tişörtlü bir şeytan yardımıyla irdeliyor.
Bir gün daha yaşamak için neleri feda etmezdin?
Bir gün daha yaşayabilmek için nelerden ödün vermezdin?
Elbette alaycı şeytan yerdeki çöp, böcekler gibi bariz şeyleri kabul etmiyor, bir takas istiyorsan dişe dokunur kıymeti olmalı. Feda edilen her zaman oldukça kıymetli ve en sevdikleri için vazgeçilmez şeyler oluyor. İlk etapta başkaları için büyük önem arz eden şeylerden ödün verirken, baş karakterimiz annesi için çok kıymetli olan Lahana adlı kediden vazgeçemiyor ve ölümle barışını yapıyor. Sonrası geç gelen aydınlanma ile hayatı yakalama çabası…
“Hayat yakından bakıldığında trajedi, uzaktan bakıldığında komedidir.”
İnsan bazen tüm bu koşuşturmacanın içerisinde çok önemli ayrıntıları kaçırıyor. Belki tüm bunlar için bir şeyler feda etmeye gerek yoktur, zira görmesini bilenler için onlar hep yanımızda.
“Yarın öleceğini bilenler ellerinde kalan sınırlı zamanı en dolu yaşayanlardır.”
Ender'in Oyunu; yalın ve akıcı anlatımı, sürükleyici kurgusu, şaşırtıcı ve etkileyici sonu, çocuk karakterler üzerinden ilerlerken yetişkin dünyasına ait meseleleri, konuşmaları ve yükleri işleyen hikayesiyle beğendiğim ve keyifle okuduğum bir kitap oldu. Bir çocuğun yaşadığı yalnızlık, izolasyon, zorbalık ve değersizlik duygularını; bilim kurgu öğeleriyle harmanlanan bir büyüme hikâyesi içinde işlemesi ve temposunu hiç düşürmeyen anlatımı, dikkatimi çeken güçlü unsurlarındandı.
İnsanlık tarafından “Böcekler” olarak adlandırılan dünya dışı varlıklar, İnsan ordularına saldırmış; bu istilanın ardından devletler arasında kırılgan ve zorunlu bir ittifak kurulmuştur. Devlet, Savaş Okulu olarak yapılandırılan bir üs aracılığıyla çocukları eğitmekte ve onları böceklere karşı verilecek savaş için hazırlamaktadır. Nüfus kısıtlaması nedeniyle aileler iki çocukla sınırlandırılırken, istisnai durumlarda üçüncü çocuğa izin verilmektedir. Wiggin ailesi de bu istisnalardan biridir. İlk iki çocuklarının kişilik özelliklerini uygun bulmayan sistem, üçüncü çocuk olarak dünyaya gelen Ender Wiggin’i savaş okulu için umut vadeden adaylardan biri olarak görmektedir. Üç yaşından itibaren devlet gözetiminde olan Ender, böceklere karşı savaşacak orduya komuta etmeye uygun olup olmadığı açısından sürekli sınanmaktadır.
Altı yaşında Savaş Okulu’na kabul edilen Ender; yüksek zekâsı, güçlü karakteri ve farklı bakış açısıyla ağır testlere, rekabetlere ve mücadelelere maruz kalır. Yerçekimsiz ortamda yapılan savaş eğitimleri, bilgisayar oyunları aracılığıyla ölçülen psikolojik dayanıklılık ve giderek ağırlaşan sorumluluklar arasında Ender, yaşadığı her şeyin yaklaşan büyük görevin yalnızca bir hazırlığı olduğunu fark eder. İnsanlık büyük bir tehdit altındadır ve umut, tek bir çocuğun omuzlarına
