book blogerr
@book_blogerr
245 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Reklam
Arize, en başta annesini anlamak için çıktığı yolda kendini kaybeder; sonra babasını aramak için yeniden yola düşer. Hayatında iki yol, iki yolculuk vardır. Biri geçmişe, biri kendine. Bu yolculukların ortak noktası ise yazıdır. Arize’ya iyi gelen tek şey yazmaktır. Zaten yazdıkları, onu yolculuğa davet eder.
Arize hiperakuzi hastasıdır; her sesi en ince ayrıntısına kadar duyar. Bu durum onu yalnızlığa iter. Çocukluğu, aynı hastalıktan muzdarip olan annesini gözlemleyerek ve ona destek olarak geçmiştir. Bu hastalığı annesinden bir “yadigâr” gibi taşır. Saatlere asla pil takmaması da bundandır; seslere tahammül edemez. Yazdıkça o sesler susar sanki. Kelimeler onun için bir sığınak olur.
Babası Poyraz’ın ortadan kaybolması ise aile için yabancı bir durum değildir; ayda dört kez yaptığı bir şeydir bu. Anne ve Arize alışkındır. Ama bu kez annesi de gider. Daha suskun, daha yorgun bir hâlde çekip gider hayattan. Arize içine kapanır. Babasının kayboluşu, annesinin suskunluğu derken evlerine gelen mektuplar yeni bir yol açar. O mektuplara cevap yazmak, Arize’yı hayatın içine çeker. Çünkü artık yazmaktan öte bir şey vardır. Araz’ın kelimeleri… Kelimelerin gücü Araz’ın dikkatini çekerken, Araz da Arize’yı meraka sürükler.
Kitap boyunca Arize o kadar çok düşünür ki, okur da kendini sorgularken bulur. Ben birçok yerde durup “hayret verici” diyerek okudum. Özellikle Araz’ın mektubundan sonra Arize’nın söylediği şu cümle beni çok etkiledi:
“Biri beni yaşamaya çağırıyordu.”
O an Arize’nın yeniden hayata tutunma isteği, bende de bir heyecan yarattı. Fark ettim ki okurken gülümsemişim ve yanına “ben de heyecanlandım” diye not düşmüşüm.
Arize’nın bir başka dikkat çekici yönü de obsesif kompulsif bozukluğudur. Evden çıkacak olsa, ev onu geri çağırır. Birini anlamaya çalışmak, ona
"Yaşamak isteyen herkesin bir hikâyesi vardı, edecek bir kavgası ve görülecek bir davası... Yaşam mücadelesi devam ettiği sürece de bitmeyecekti.
"Bir bir hücum ediyor bütün yaşanmışlık. Hatırladıkça ayrışıyor insanlar birbirinden, yüzleri şekilleniyor ve zaman geçtikçe hayatın izleri daha da belirginleşiyor; kimi anasına kimi babasına çekiyor kimi memleketine dönüşüyor. Kuralları çarpışıyor, gelenekleri davranışlarına dönüşüyor. Zamanından sonra edilmiş kavga, oyun olmaktan çıkıyor, zamanından sonra edilmiş bir küfür ağırlaştırılmış müebbete dönüşüyor. Vaktinde söylenmemiş sözlerin, sorulmamış soruların, zamanında alınmamış cevapların faturası tek güne sığdırılmaya çalışılıyor.
Kelimeler öyle güzel suçlar ki insanı...
Görmediğin, duymadığın şeylere o kelimeler ikna eder seni... Bir anda yüzlerce binlerce kilometre yol kat eder.
Korkular, sırlar şimdi ortalıkta uçuşuyor... İnsan altından kalkamayacağını anladığı zaman bir şeyleri ifşa etmeye, anlatmaya, ve sonunda suçlamalara başlıyor...
Kimileri kumbaraya para atar, bizimkiler kelime atardı. Annem
Reklam