Tuba Paçacı profil resmi
Tuba Paçacı kapak resmi
Öğrenci
İstanbul Üniversitesi - Pazarlama ve Reklamcılık ~ Anadolu Üniversitesi - Medya ve İletişim
İstanbul
19 Temmuz 1996
Kadın
140 okur puanı
13 Kas 2017 tarihinde katıldı.
Öğrenci
İstanbul Üniversitesi - Pazarlama ve Reklamcılık ~ Anadolu Üniversitesi - Medya ve İletişim
İstanbul
19 Temmuz 1996
Kadın
140 okur puanı
13 Kas 2017 tarihinde katıldı.
  • Tuba Paçacı paylaştı.
    372 syf.
    ·4 günde·9/10
    Yazarın TEDx Konuşması: https://www.youtube.com/watch?v=yK7PsjTRfwY

    Bu kitap hakkında bir şeyler yazmakla ilgili gittim geldim, gittim geldim, gittim geldim. Ve sanki yazmazsam görmezden gelmişim gibi olacağını hissettim.

    Öncelikle kitabın okunabilirliğini düşüren olumsuz detaylardan kısaca bahsedeceğim ve can alıcı kısıma geçeceğim. Ayrı uzmanlara sorulmuş aynı sorular ve aynı cevaplara sürekli ama sürekli yer verilmişti kitapta. İki satır önce zaten okuduğunuz şeyi defalarca daha okuyorsunuz en basitinden. Konu hakkında eminim söylenecek çok daha fazla şey vardı ama aynı şeylerle sadece sayfa sayısı çoğaltılmış gibiydi.

    Ve gelelim enseste, ensestin çeşitlerinden ama özellikle babanın çocuğuna yaptığı istismardan bahsediyor kitap. Amcanın, dayının, abinin, annenin, dedenin ve bilimum akrabanın çocuklara, genç kızlara, yaptıkları istismarlardan bahsediyor. Diyor ki Büşra Sanay, bu çok kötü, tanımadığın birinin cinsel istismarından bile çok çok kötü, çünkü tanıyorsun. Çünkü o canın, kanın, bildiğin biri.

    Dayanamayacağım sanıyorsunuz bazen sayfaları çevirirken, dayanıyorsunuz ama. Belki alıştırıldığımızdan, belki potansiyel mağdurlar olarak büyüdüğümüzden. Korkarak, sindirilerek bunların olabileceğinin farkında olarak.

    2 günde bitirdim ben bu kitabı, anlamaya çalıştıkça reddetti beynim, o insanların senelerce yaşadıklarını 2 günde öylece okumuş olabilmeme sinirlendim.

    Ve şüphelendim, etrafımda kim istismara uğruyor olabilir, acaba şu nasıl bir baba, o abi kardeşine kötü mü bakıyor, bu çocuk neden geceleri altına kaçırıyor, altında başka bir neden mi var? Düşündüm, düşündüm, düşündüm. Aklımı kaçırmadım, hayır kaçırmadım.

    Çünkü sadece izledim, yaşamadım. Babam çok severdi beni, sokakta birkaç kez tanımadığım insanların tacizine uğradım ama babam hep dayanağımdı. Abilerimden ablamdan görmedim böyle şeyler, dayılarım, akrabalarım hep iyi insanlardı. Dedim ki ben bunu bilmiyorum, ben hiçbir suçum olmadığı halde insanların "yazık" diyerek baktığı insan olmanın ne demek olduğunu bilmiyorum. Ben yanımda bir şeyleri anlamamam için sessiz konuşulmasının ne demek olduğunu bilmiyorum. Ben 3 yaşındaki bir çocuğun ağzından çıkan sayılı kelimeyle derdini anlattığını ve buna inanmadıklarını, defalarca bunu travma haline getirene kadar anlattırdıklarını bilmiyorum.

    Ben bunları yaşamadım ama birileri yaşadı. Birileri o acıları çekti ve hassas olacağız derken elimize yüzümüze bulaştırdık. Şaşırıp kalacağınız anneler okudum, kızını kocasından kıskanan, bekar amcasının senelerce tecavüz ettiği, yıllar sonra kendi babasının da diğer amcasının oğluna tecavüz ettiğini öğrendiği bir anı okudum. Okudum ve yüreğime koca bir öküz oturdu.

    Belki en yakınlarından gelen bu pislikleri silemem o insanların akıllarından ama onların hayatlarıyla gelip kalbime yerleşen bu ağırlığı bir ömür boyu taşıyacağıma söz veririm, tıpkı onlar gibi, onlarla beraber.

    Ve olur ya, bu yazıyı okuyan o mağdurlardan biri olur. Lütfen korkma, yalnız değilsin, senin suçun değil, ezilmek, dışlanmak, yıpranmak zorunda değilsin. Susmak, sindirilmek, elalem ne der diyerek baskılara boyun eğmek zorunda değilsin, ne olursun sesini çıkar. Sesini çıkar ki duyabilelim. Duyabilelim ki, güzel bir hayat yaşayabilmen için çabalayabilelim.
  • Uyudu, uyandı.

    Farkında bile değildi olup bitenin, dışarıdan izliyordu kendini sanki.
    Anlatırken kopuyordu yaşadıklarından, tükendim diyordu.
    Tükenmenin ne olduğunu bilmiyor gibi hissediyordu.
    Yoruldum, ezildim hayatın altında, bu hisleri alın diyordu,
    duymuyorlardı çığlıklarını.
    Ben bunların hiçbirini yaşamadım, neden dünyanın bütün acısı benim yüreğimde diye soruyordu,
    cevapsız kalıyordu soruları,
    sesini unutmuştu, hep içinin duvarlarına çarpıyordu konuşmaları,
    farkında bile değildi dudaklarının oynamadığının.

    Acıyı tarif etmeye çalışmakla geçmişti ömrü, abarttığını düşünüyordu insanlar,
    bahanelerin ardına saklandığını,
    gözlerini kapattığında ardında ona bakan bir çift göz varmış gibi hissettiğini,
    korktuğunu,
    o duymazken birilerinin ölebileceğini,
    sevdiklerinin bir gün eve dönemeyeceği endişesiyle günlerini geçirdiğini,
    açılmayan her telefonla ağlamaklı olduğunu bilmiyorlardı.

    Yazdı, iyileştim sandı yazdıkça, oysa hâlâ sessizdi,
    oysa hâlâ ulaşamamıştı onu anlayan birilerine,
    içine gömüldüğünün farkına varmadı hiç,
    toprak atıp durdu hislerinin üstüne.

    Alakasız zamanlarda gözlerinden akan yaşları anlamlandıramadı hiç,
    yüzüm ıslanmış diye düşündü,
    esen rüzgarla hissetti ıslaklığı, üşüdüğünde.

    Neler olup bitiyor dünyada diyordu insanlar,
    kimler ne acılar çekiyor,
    şükret haline, şükret hiçbir şeyin yok.

    Beyninin patlayacağı anları, nefes almak için adımladığı sokaklarda,
    vücuduna çarpan soğuk rüzgara rağmen alev alev yanan içini,
    titreyen ellerini, uyuşan bacaklarını, bir saat gibi sekmeden acıdan patlarcasına zonklayan kalbini,
    çektiği derin nefeslerde havadan ona hiç pay olmadığını hesaba katmıyorlardı.

    Uyuyordu, bunun için uyumuştu başında da, hatırladı.
    Zor hatırlıyordu son zamanlarda, sokağın ortasında kalakalıyordu birden, ne yapacaktım ben diyordu.
    Ne yapacaktım?
    Zihniyle cebelleştiği birkaç dakikadan sonra koyuluyordu yoluna, bir gün daha uzun sürecek diye düşünüyordu.
    Bir gün tamamen kopacak.

    Evet dinliyorum diyordu, dinliyordu.
    Defalarca soruyordu, anlamadım, neydi.
    Ulaşmıyordu kulaklarına kelimeler, kızıyorlardı, leyla olmuşsun diyorlardı.

    Oysa o ne olduğunu bilmiyordu, bazen de biliyordu gerçi.
    Açık bilincine rağmen kontrolü kaybediyordu,
    bakıyordu öylece, boş, bomboş.
    Çok gülmekten gevşeyen kaslar gibi gevşiyordu kasları, oysa gülmüyordu.

    Uzandı yeniden dakikalar önce kalktığı yatağına, ne yapıyordum ben diye düşündü.
    Ne yapıyordum?

    Uyudu.


    24818-T
  • Gökyüzüne şöyle bir bakıp, umuttan yoksunmuş gibi hissetmek ne mümkün.
    Sıralı ağaçların arasında ilerlerken yol, güneş banyosu yaparken kuşlar, ha yağdı ha yağacak gibi görünürken yağmur, is kokusunu bastırırken şehrin gelecek yağmurun habercisi pamuk bulutlar. Ne mümkün, umudum yok demek. Ne mümkün gocunmak derin alınan nefeslerden. Ne mümkün canlı olmanın berbat olduğunu söylemek.




    12818-T
  • 144 syf.
    ·21 günde·4/10
  • 56 syf.
    ·11 günde·Puan vermedi
Öğrenci
İstanbul Üniversitesi - Pazarlama ve Reklamcılık ~ Anadolu Üniversitesi - Medya ve İletişim
İstanbul
19 Temmuz 1996
Kadın
140 okur puanı
13 Kas 2017 tarihinde katıldı.

Okuduğu kitaplar 132 kitap

  • Kardeşini Doğurmak
  • Ayakları Pürdikkat Refakatçi Haydutlar
  • Lola ve Komşu Çocuk
  • Tanrı Mandalina Ağacına Tırmanınca
  • Bir Bebeğin Küçük El Kitabı
  • Kur'an-ı Kerim ve Kelime Meali
  • Bedava Gergedan
  • Doktor Ox'un Deneyi
  • Kıroleterya Diktatoryası
  • Sahte Krallık

Okuyacağı kitaplar 8 kitap

  • Kitaplar ve Sigaralar
  • Yaban Muzu
  • Yüzüklerin Efendisi - Yüzük Kardeşliği
  • Şato
  • Karmaşık Duygular
  • Eskizci
  • Gazap Üzümleri
  • Gülün Adı

Kütüphanesindekiler 137 kitap

  • Ayakları Pürdikkat Refakatçi Haydutlar
  • Kardeşini Doğurmak
  • Sefiller
  • Ben Türk Kızı Nasılım
  • Tanrı Mandalina Ağacına Tırmanınca
  • Doktor Ox'un Deneyi
  • Bir Bebeğin Küçük El Kitabı
  • Kur'an-ı Kerim ve Kelime Meali
  • Bedava Gergedan
  • Kıroleterya Diktatoryası

Beğendiği kitaplar 9 kitap

  • Zaman Çarkı
  • Golem ve Cin
  • İçimizdeki Şeytan
  • Yaşlı Adam ve Deniz (İhtiyar Balıkçı)
  • Stefan Zweig'in Son Günleri
  • Toz
  • Bir Gün
  • Hayalet Kalp
  • Kül