Büşra YıldıZ
@bosraca
Öğretmen
95 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Veda etmiyorum
Kore’de 1947 yılında bir isyan ile başlayan olayları anlatan roman…Yaşanalar o kadar vahşi ki, yaşananları ruhunuzla okumamanız mümkün değil. Kalbim soruyor”Hangi fikir, hangi para, hangi ideoloji bu kadar acı vermeye değer?” Sonra dönüp şu ana bakıyorum ve soruyorum: “ 1947 yılından bu yana ne değişti?” Dünya değişti mi? İnsan olmak, bu dünya da canlı varlıkların hepsi bir bütün olarak kıymeti oldu mu? Aynı noktadayız. Nesnelerin bile ruhu olduğuna inanan bakış açısından, ruhumuzu nesneleştiren bakış açısına geldik. Paranın, sermayenin, büyümenin daha kıymetli olduğu bu zamanlarda insan olmak olabilecek en kötü şey. Evren yapılanları unutmuyor izlerini taşıyor. Bilincimiz yapılanları unutmuyor roman oluyor…
Reklam
Bıkkınız insandan!
İnsan kalıbı var sanki! Alçı kalıbı gibi döküyorsun insanı içine; hop bakıyorsun insan olmuş! Şimdi oturacaksın bu ahlaki yargıları kim belirlemiş, bu kullar neden var, bana göre mi?Düşün dur…Çok uğraş isteyen bir şey. Hiç çaba göstermeden var olan değer yargılara göre hareket etmek çok daha konforlu. Düşünsen deli diyorlar zaten! Felsefi kitap mı okuyorsun? Aman felsefe ile çok ilgilenme aman… Ah bir sorgulansa Nietszche’nin dediği gibi ‘ Ne çok kan ve zulüm yatıyor bu iyi şeylerin altında.’ Sonra yol Sonrates’e çıkıyor; Sorgulanmamış yaşam yaşamaya değmez!’ Hadi her şeyi sorgulayalım desek nerden başlayacağımızı da bilmiyoruz ya. Ahlakın kökenini, vicdanı, insanı sorgulamak isteyenin duracağı en güzel nokta işte bu kitap!
Çok zor şartlarla hemhal olan insanların yine en zor kararları vermek zorunda kalması çok acı… Kitapta hissedeceğiniz ana duygu bu! Bir çocuğun çocuk olamadan yetişkin olması, bilinçsizce yaşayan yetişkinlerin hatası, doğa kanunlarına aykırı hisseden insan silsilesi. Bütün olumsuzluklara rağmen birbirine yardım eden bir grup (kötü şartların bir araya getirdiği ) insan. Kitabın size öğreteceği en güzel şey dini, cinsiyeti, ırkı ne olursa olsun bütün insanların birleşip birbirlerine yardım edebileceği. Tam bu hisse kapıldığınızda dini göndermeler, milletlere yapılan göndermeler ister istemez kitabın yazılma mantığını kendi içinde çürütüyor. Sevmek ve sevmemek arasında kalıyorsunuz.
395.jpg){kind=small}
Dönem kitapları okumayı ya da dönem filmleri izlemeyi çok seven biri olarak okuduğum bu kitap beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. İlk olarak kitap boyunca iyi insan ve bu insanların tercihleri ile kötü insan ve bu insanların tercihleri çok net ayrılmış. Bu siyasi görüştüysen kötüsün diğer görüşü seçtiysen iyisin. Hayatın bu kadar net ayrımlara sahip olmadığını düşünen biriyim. Türkiye’de bir dönemin nasıl zor şartlar altında insanların özgür olma çabasın okumak (bu durumu başka kitaplarda okuyup, filmlerde de izlediğim kadarıyla) insanı ziyadesi ile üzüyor. İnsanların hayatı yok pahasına ve güvensizlikle son buluyor. Hatta inandığı doğruların doğruluklarından emin olmamak yine de o doğrulara tutunup mücadele etmek , belki de ölmekten daha ağır geliyor. Siyasi bunalımların insanların tüm hayatına olumsuz yansımasını okuyoruz. İnsan hayatı paradan seçimden, partiden, güçten daha değerli olmadıkça aynı olayları yaşamaya okumaya devam edeceğimiz kesin.
Bazı kitapların klasik olmayı haketmeleri tasadüf ya da boşa verilen bir değer değil. Ve kitap okumayı çok seven biri olarak, klasik diye adlandıran kitapları okumayı tercih etmek beni hiç yanıltmadı.
İnsanlığın hem ülkesi ile hem de kendi ile verdiği mücadeleyi anlatan harika bir roman. Özgürlük ateşinin yanması için ne bedeller ödendi bunu daha net yaşıyorsunuz. Siyasi çalkantıların bir çocuktan yaşlıya kadar toplumun her kesimini nasıl etkilediği en ince ayrıntısına kadar okuyoruz. Bazı yerde tarihe ya da kişilere olan bilgimin yetmemesi beni zorladı.
Bir kişi olarak anlatılan olaylar ise insanın nefes almadan okumasını sağlıyor. İnsanın karanlıktan aydınlığa, sevgisizlikten sevgiye, cahillikten bilgiye çıktığı o harika yolu okur olarak bana yaşattı. Bir an birine karşılık beklemeden yapılan iyiliğin varacağı son noktayı yaratıcadan başkası bilemiyor. Biz insan olarak hayal dahi edemiyoruz. İnsanların en büyük problemi; sonuçu kendi aklının ereceği kadar düşünmesi ve daha ötesini görememesi. Eğer görebilse özgürlük ve iylik için yapılanların varacağı nokta için elinden gelenin fazlasını yapardı.
Bu kitap aynı Savaş ve Barış kitabında olduğu gibi anlatılan olay kesilip dönemin siyasi, sosyal konuları ele alınıp inceleniyor. Hikayenin çok bölünmesi bazı yerlerde beni rahatsız etti. Keşke yazar anlatmak istediği tüm derdini olaya dönüştürerek anlatsa ve olayı bölmesi dedim.
Ama anlatmak istediği çok şey olan bir yazar; anlatmaktan, her konuya satır satır değinmekten kendini alamıyor. Yazar olmanın verdiği bir yük belkide. Bizim her gün görüp kabullendiğimiz olaylar onlar için birer kambur.
Reklam