Ortalık p0rnh︎b'a dönmüş, biri el atsın.1000Kitap
Dikkat dikkat bu inceleme yazısı spoiler içerebilir!!
Bundan sonra seri olan kitaplardaki çifttlerden beklentimi en düşük seviyede tutmaya karar verdim. Twisted serisinde Josh&Jules için heyecanlıydım, rezalet çıktı; King serisinde Dante&Vivian'dan zerre miktar beklentim yoktu, Ana'nın yazdığı en iyi kitap oldu (ki kendisi berbat yazar) ve şimdi de ilk kitaptan beri dört gözle beklediğim çiftim serinin en kötü kitabı ödülünü kazandılar.
İlk olarak daha başrollerin kişilikleri beni tüketti. Her ikisinin de karakter gelişimi son dakikaya sıkıştırılmıştı.
İlk olarak Allie... Kendisinin bitmek bilmeyen özgüven sorunları kitaptan soğutan başlıca faktörlerdendi. Toksik ilişki konusu güzeldi ama bunu da adam akıllı işlemediler. Biz niye Sean'i bu kadar az gördük? Sean hem manipülatif biri hem de Allie üzerinde inanılmaz bir etkisi var. Allie'nin bunun üzerinden kendi başına gelmesi gerekiyordu, her seferinde Dean'e gidip birkaç kuple sevişmesi değil. Bu arada Dean'in yardımı olmasın demiyorum sadece bu konuda Dean bu kadar ön planda olmamalıydı.
Dean'e gelelim. O, Allie'den daha beterdi. Son 40 sayfaya kadar hiçbir karakter gelişimi yok, sonra 1 ayda tak diye muhteşem bir aydınlanma yaşıyor, kendini düzeltiyor. Ya elinde gönüllü koç kurgusu ve Miranda olayı var, daha fazla buna sayfa ayırsan da biz de serideki en iyi değişim diye söylesek. Ama yok o gidecek Allie'yle sevişecek. Sırf bu yüzden keşke Beau kitabın yarılarına doğru ölseydi diye çok sitem ettim.
Çifti son 60-70 sayfada sevgili yapma fikrini kim verdiyse onu kovun çünkü rezalet bir fikir. Bunların kaçamak yaptığımız sürece başkasıyla olmayacağız kısmında manit olması gerekiyordu. Ama yoook havada, karada, denizde, uzay boşluğunda, 51.bölgede her yerde sevişmesi gerekiyor. Yoksa ne olmaz? Ergenler veya ergen
Kitapta 13 öykü ve bir masal var. Aslında masal. Gerçeğe yakın..
Neden bir tane masal da diğerleri öykü şeklinde yazılmış yazar tarafından? (Sormak isterdim bunu)
Peki kitabın adı neden Kahramanlar Hep Erkek?
Erkekler kahraman olmayı mı isterler, yoksa öyle mi olmak zorundadırlar? Yoksa hep kahraman mıdır erkekler? Veya tam tersi aslında kahraman olanlar kadınlar mıdır?
Yazar her öyküde bir kadın hikayesi paylaşıyor..
Dizi izler gibi okudum :)
Her öyküde bir parça kendinden bir şeyler yakalamak mümkün. Belki!
Kadının özgürlüğü, özgürleşmesi meselesi..
Neresinden tutalım bunu? Cinsellik konusundan mı? Bu ülkenin kadınının temel problemi bu olabilir mi? (Yazar burdan tutmuş, kadın da aldatır, kadın da bırakır, kadın da bosverir)
Ona gelinceye kadar, derdi yaşamak önce.
Ölmezse, bunu da dert edinebilir.
Çalışma hakkı, sonra bu gelir.
Evlenmeme hakkı.
Sokakta dolaşma hakkı.
Tek başına yaşama hakkı.
Belki de bunlar da konuşulmalı.
Anadolu kadını dışında anlatılan bu kadın portresi bana bomboş geldi.
Virginia Woolf'un eğitimle doldurması gerektiğini öngördüğü kadın tasarımı, burada ki öykülerin her karakterinde tek bir yere çıkıyor gibiydi.
Kadın ve erkek ilişkileri, kadını yüceltmek böyle olmaz..
Gerçek kadın kahraman hikayeleri aradı gözüm okurken..
Yer yer hak veriyorsunuz okurken..
Kadınlar evlenince daha yalnız bırakılıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
//KİTAP TAVSİYEM
"Mısralarla İyileşme"
_ALINTILAR
_İstemeyi istemek ne demekti?
Bütün sevinçlere layık olduğunu bilmek?
Sordum akşam ezanına beş kala kalabalığa :
Hayatınızın öznesi kim?
_Ömür;
Bir kısmı yanlışları öğrenmekle,
Bir kısmı yanlışları ayırt etmekle,
Bir kısmı o yanlışlarla büyümekle geçen süre...
_Bir de hayallerim var
Yanında bir sürü vazgeçtiklerim.
Umutlarım var
Yanında unut,boşveer dediklerim...
_Ceplerimi boşaltıyorum
Bir sürü soru işareti...
_Herkesi affedebilirim
Hatalarımı değil,
Herkesi özgür bırakabilirim
Gözyaşlarımı değil...
_Senin en büyük aşkın kendine
En büyük savaşın kendinle
En büyük kurtarıcı kendinsin.
'Gül Yüzlü Sevgili' nasılları anlatmadı mı?
//KİTAP HAKKINDA
Şiir deyince bana,bir durur derin nefes alırım.Tanıyan bilir ki,şiire âşıktır yüreğim.Sindire sindire okurum.Ve hep derim ki,
"Şiir,yazanın değil,ihtiyacı olanındır"
Aile ve Sosyal Yaşam Danışmanı olan yazarımız sayın @aslihaticeersoy da öyle güzel satırlar yazmış ki,kitaptaki şiirleri bir çırpıda okuyup,kitabı kapatmak imkansız.Sanki zamana bölünmüş,sanki ruh haline göre oku ferahla diye yazılmış.Sanki üzgünsen bu şiiri,yalnızsan şu şiiri oku diye dizayn edilmiş gibi...Garip lâkin,şiir okumuş gibi değil,yaşadıkların karşısında yalnız değilsin,mısraları oku,şifa olsun der gibi yazılmış. Kendinizi dinleyebilmeniz adına "size" yer açılmış satırlar ile sözün tükendiği yerlere işaret eden satırlara dahi yer verilmiş büyük bir naiflikle.Şükür,Dua,Aşk, Düş,Hayat ve Zaman ile ilgili akrostiş şiirleri de okura nefes aldırıyor doğrusu...Şiir bu a dostlar,anlatmakla olmaz.Okumak gerek.Hem de yürek gözüyle...
Okuyun,okutun,şiirle kalın dilerim...
İnsan düşüncesinin bir dönüm noktası olan Sokrates'in kim olduğunu, nasıl yaşayıp öldüğünü az çok biliyoruz: Milattan önce 468 yılında doğmuş ve 400 yılında ölmüş. Bütün ömrü Atina'da geçmiş. Babası heykel ustası, anası ebeymiş. Erkenden dökülmüş saçları, yuvarlak yüzü, irice burnu ile kaba görünüşlü, filozoftan çok hamala benziyen bir adammış. Gelişigüzel giyinir, yaşar, kendi evinden çok başkalarının evinde yer içer, karısına, çocuklarına boşverir, her gün çevresini saran gençlerle şurada burada akşamlara kadar çene çalarmış. Bir savaşta Alkibiades'in hayatını kurtaracak kadar gözü pekmiş. Her çeşit insanla ahbapça, dobra dobra konuşur, her düşündüğünü herkese açıkça söyler, Devlet'in politikasına da yalnız seyirci ve tenkidci olarak karışırmış. Konuşmalarında asıl güttüğü amaç, herkesi bildiği, inandığı şeyden şüphe ettirmekmiş. En çok söylediği iki sözden biri: Benim tek bildiğim, bir şey bilmediğimi bilmektir, öteki de: Kendini tanı; sözü imiş. Gençliğin ahlakını bozuyor diye 275'e karşı 281 oyla ölüme mahkûm edildiğinde ne kendini kurtarmak için düşüncelerinden kısıntı yapmış, ne de kaçabileceği halde kaçmış; dostları arasında baldıran zehirini, şarap içer gibi içmiş!
Platon olmasa Sokrates üstüne bildiklerimiz, aşağı yukarı bunlar olacaktı. Hoş Platon da bize hayatı üstüne fazla bir şey öğretmiyor; ama diyalogların her satırında
Sokrates bir Tanrı gibi hazır ve nazır'dır. Diyaloglarının ve hele Devlet'in yazılmasına asıl yol açan olay da Sokrates'in ölümüdür. Bu ölüm aynı zamanda bugün bizim Garplı dediğimiz kafanın da kaynağı sayılabilir. Onun için Sokrates'e baldıran zehirini içirten olaylar üzerinde durmak
Aleksandr Puşkin'in bu kısa romanı, Kazaklar Rus Imparatoricesine karşı isyan başlattığında , Büyük Katerina döneminde geçer. Kusursuz bir genç ve acemi bir subay olan Grinyov'un, St.Petersburg'dan, hizmet etmek üzere Rusya' nin çok uzaklarına nasıl gönderildiğini anlatıyor. Görev yerine ulaşmak için seyahat eden Grinyov, gömleğini kumarda , yolunu da korkunç bir kar fırtınasında kaybeder, ancak gizemli bir köylü tarafından kurtarılır. Grinyov minnettarlikla kürk mantosunu kurtaricisina verir, soğuğu bosverir.
“Bizi yurdun dört bir yanına serpecekmiş...Darı gibi...bir avuç darı gibi..Darı da çilekeş bir bitkidir ha! Hangi toprağa atsan gelişir..Su istemez sulak istemez. Sıcağa soğuğa boşverir. Besinsiz de yaşar...Tıpkı bizim gibi.Tarım uzmanlar bu yüzden darıya arsız bitki derler. Bize de eğitim uzmanları böyle diyorlar. Oysa bizim edindiğimiz terbiye bu: arsızlık! Bakımsız, besinsiz, ilgisiz, sevgisiz, şefkatsiz yaşayabilmek için...İşte bu yüzden hiç kimse kurutamayacak kökümüzü! ...Biz böyle olmak istemiyorduk, onlar bizi böyle yaptılar, kötü eğitimciler, kötü öğreticiler...Devirmek isterlerse, daha da güçleneceğiz. Özgürlüğümüze el uzatacaklarsa kaptırmayacağız..” der 91. Sayfada Hababam Sınıfı öğrencileri. Toplum mühendisleri, kötü siyasetçi, kötü eğitim sistemi, kötü yargı sistemi, adil olmayan vergi sistemi ve gelir adaletsizliğidir toplumu ve bireyleri yozlaştıran. Mizah içerikli bu seri aslında büyük bir mesaj verir. Filmini izlerken hep güldük ama kaçımız düşündü. Eğelenceli fakat bir o kadar da düşündürücü...
