Yaklaşık 5 buçuk yıl önce yazdığım incelemeyi arz ederim :)
Deneme bir-ki...deneme bir-ki...
Sesim geliyor muu?
Geliyor. Hah süper!
"Kâinatın aynasıyım
Mademki ben bir insanım."
Ne diyor bu kadın, demeyin.
Ben demiyorum, meslektaşım Montaigne diyor canım.
Gerçi ne yalan diyeyim, ben de böyle diyorum.
Diyorum ama, insanı üst varlık kabul etmeden, Evren'deki her şeyin insanın hizmetine yaratıldığını iddia eden hastalıklı yaratılış hikayelerinin aksine,
Insanın da kuştan böceğe, taştan toprağa varana dek her şey gibi Evren'nin bir parçası olduğu kabulüyle, diyorum bunu.
İnsan, en akıllı, en aciz, kimi zaman mükemmel, çoğu zaman en tehlikeli varlık...
Montaigne der ki;
Ben bir insanım. Doğayı görmek istersem, kendine bakarım.
Iyiliği, kötülüğü, acıyı, sevinci, merhameti, acımasızlığı, hırsı, öfkeyi, sabrı, metaneti ve insana hatta Evren'e atfedilecek ne kadar kavram varsa hepsi için kendime bakarım.
Tanrı'yı dahi kendimde ararım.
Eleştirilmeyi severim eksiklerimi tamamlama fırsatı verir bana.
Böbürlenmem, en iyi akıl benim ki demem.
Akıl akıldan üstündür bilirim.
Bana doğru gelen şey sana yanlış gelir ve ben bunu da kabul ederim.
Dunya'nın en yüce tahtına da çıksam, kendi kıçımın üstüne oturduğumu da bilirim.
Çünkü kral ile çobanın aynı iştahla acıktığını, ikisinin de kendi gücü dahilinde hayatta kalma savaşı verdiğini, günü gelince öleceklerini,
Ikisi nezdinde herkesin "sadece insan" olduğunu bilirim.
Ölmek...
Kimine göre bir son,
Kimine göre bir başlangıç.
Kiminin korkulu rüyası,
Kiminin kurtuluş reçetesi...