Baktım hayır!.. Ölmemiş… Kaç kere öldü sandımsa, o kadar taze ölüm acısı çektim. Ama, sevdiğimiz insanın acı çekmesini seyretmek, ölüm acısından çok daha zor gelmiştir bana…
Ağlamak bir çözüm değil. Bir beceri bile sayılmaz. Çıplak, naif, acınılacak bir jestten başka bir şey değil. Kimse zorla gözyaşı dökmemeli. Tek önemli olan, ötekilerin trajedisini aşağılamamak.
Her düşündüğünü ifade edebileceğin gün, senin torunlarının torunları bile ihtiyarlamış olacak. Şimdi sır ve korku devrindeyiz, iki yüzün olmalı, birini kalabalığa göstermeli, ötekini kendine ve Yaratıcı’na saklamalısın. Gözlerini, kulaklarını ve dilini korumak istiyorsan, gözlerin, kulakların ve bir dilin olduğunu unut.
İnsanların kim oldukları sadece adlarından mı anlaşılır sanıyorsun? Bakışlarından, yürüyüşünden, görüntüsünden, kullandıkları ses tonundan tanırsın onları.