“Bir kez kendini bulmuş olan kişinin, bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar.” zweig ve oğuz atay ne doğru düşünmüşler böyle .
Okumadığım halde şimdiden beğeniyorum ve içimde kitaba karşı ayrı bir Sevgi var . :) En sevdiğim mısrası tabiki ;
Yedi adam biri bir gün
bir aşk gördü
gereğini belledi
ölüm girse koynuna
Ayırmaz aşkı yanından bu kısım