Roma tarihinin en ünlü kesitini yorumlayan Shakespeare doğaüstü motiflere neden böyle çarpıcı bir rol vermiştir oyunda? Bu durumu, eleştirmenlerin çoğunun yaptığı gibi, ortaçağlardan miras kalan mikrokozmos/makrokozmos kavramlarıyla, yani insan dünyası ve evren arasında paralel- lik kurma alışkanlığıyla açıklamak yeterli midir acaba? Doğal dengelerin bozulduğunu simgeleyen fırtına ile suikastın devlet düzeninde meydana getirdiği kargaşa arasındaki bağ yadsınamaz kuşkusuz. Ancak başlıca karakterleri tarih kitaplarından tanıdığımız, "gerçek” kişiler olan bu oyunda, fe- laketleri önceden haber veren doğaüstü işaretlere böyle güçlü bir vurgu yapılmasının başlı başına ironik bir işlevi olsa gerek.
Oyunun vurgu yaptığı diğer bir nokta ise görüntü ile ger- çek arasındaki olası karşıtlıktır. Shakespeare'in Romalıları, dünyaya yansıttıkları imaj konusunda son derece duyarlıdırlar. Bu da beraberinde rol yapmayı getirir; insanların karşısı- na uygun bir yüz takınarak çıkmayı gerekli kılar. Oyundaki karakterler birer "oyuncu” olduklarının bilinciyle hareket etmektedirler. Brutus'la Cassius oynadıkları rollerle tarihe geçeceklerine, gerçekleştirdikleri eylemin adlarını ve ünlerini ilelebet yaşatacağına inanırlar. Dahası, kendilerinin Roma tarihinde oynadıkları dramatik rolün gelecekte aktörler tarafından tiyatro sahnelerinde canlandırılacağından emindirler:
Julius CaesarAlıntı
Shakespeare’in Julius Caesar’ı, sadece tarihin en meşhur suikastını anlatmaz; gücün insan ruhunu nasıl eğip büktüğünü, politikanın o kirli koridorlarında erdemin nasıl can verdiğini gözler önüne serer. Oyunu bitirdiğinizde elinizde kalan şey siyah ya da beyaz bir hikaye değil, insanı kendi vicdanıyla baş başa bırakan gri bir alandır.
Hikayenin fitilini ateşleyen, perde arkasındaki o asıl sinsi zekayla, yani Cassius ile başlamak gerekir. Cassius, edebi anlamda tam bir manipülasyon ustası, arka plan fitneciliğinin kitabını yazmış bir karakterdir. Onun Sezar’a olan kuyruk acısı ve kişisel hırsları olmasaydı, belki de tarihin akışı değişmeyecekti. Cassius, Brutus’ün asil, temiz duygularını ve cumhuriyet aşkını o kadar profesyonelce ilmek ilmek işler ki, kendi şahsi kinini Brutus’e "halkın ve Roma’nın kurtuluşu" diye yutturmayı başarır.
Burada oyunun en trajik figürü olan Brutus çıkar sahneye. Brutus’ü halkı için, ülkesi bir monarşiye evrilmesin diye elini taşın altına koyduğu için haklı ve asil bulmamak elde değildir. O, Sezar’ı şahsi bir düşmanlıktan değil, "Sezar’ı severim ama Roma’yı daha çok severim" diyerek, tamamen idealleri uğruna hançerler. Fakat Brutus’ün en büyük trajedisi, temiz kalpli bir idealistin kirli siyaset arenasında asla hayatta kalamayacağı gerçeğidir. Halkına ve insanlığa olan aşırı, saf güveni; mantığa oynayan hitabeti onun sonunu hazırlar.
İşte tam o kırılma noktasında, siyaset sahnesinin dâhisi Marcus Antonius devleşir. Brutus’ün en büyük hatası, Antonius'a o cenaze kürsüsünü bırakmak olur. Antonius'nun o muazzam nutku ve ardından hamleleri tam bir edebi şaheserdir. Brutus halkın mantığına hitap edip kaybederken; Antonius duyguya, Sezar’ın kanlı pelerinine, bedenindeki yara izlerine ve vasiyetine oynayarak kalabalıkları galeyana getirir. "Brutus
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Et tu Brute?
Brutus, yalnızca ruhumuzu yaralayan belli bir insan değil. Tüm vazgeçilmişlikler tüm yarım bırakılmışlıklar ve tüm ihanetler.
Belki bir insanda, belki inandığın bir gerçek değerde, belki de kendinden sana yönelen; sorularda... #y:568se 
Julius Caesar
Julius Caesar
Gücün insanları nasıl değiştirdiğini ve güvenin ne kadar kolay kırıldığını anlatıyor.
Julius Caesar çok güçlenince çevresindekiler bundan rahatsız oluyor ve en güvendiği kişi olan Brutus bile ona ihanet ediyor.
Aslında yaptıklarını doğru sandıkça işler daha kötüye gidiyor ve her şey kontrolden çıkıyor.
Mark Antony’nin konuşmasıyla halkın düşüncesi bir anda değişiyor ve olaylar büyüyor.
Sonunda herkes yaptığı şeylerin sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalıyor.
insanın örmek zorunda kaldığı duvarlar…Alıntı
“Anneme göre zaten yakın arkadaş diye bir şey olmamalıydı çünkü yakın arkadaşlık imkansız bir ilişkiydi.Tarih yakın arkadaşlarının ihanetine uğramış insanlarla doluydu.Havarisi Yahuda,İsa’ya,en yakın dostu Brütüs,Sezar’a ihanet etmişti.Annem için önemli olan ihanete uğramak değildi,ihanet hayatın doğasında vardı,her an,her yerde pusuda bekliyordu.Önemli olan ihanete uğradığında yıkılmamaktı.Uyurgezer olup hayatının sırlarını öğrenince kendisini neden böylesine dikenli bir koruma halesiyle sardığını anladım.Annem annesi kadar olmasa da yeryüzünde hep tedirgin ayaklarla yürümek zorunda kalmış,kendisini her türlü duygusal darbeden korumanın yolunu arkadaşsızlığı seçmekte bulmuştu”
Dante’nin cehennemi
dante’nin cehennem’i edebiyatın en çarpıcı metinlerinden biridir. dante’nin kurduğu sistem o kadar düzenli ve güçlüdür ki, eser yüzyıllardır “en etkileyici cehennem tasviri” olarak anılır.
dante, hem kendi içsel yolculuğunu hem de insan ruhunun karanlık taraflarını anlatıyor.
kitap dante’nin karanlık bir ormanda kaybolmasıyla başlıyor ve romalı şair vergilius rehberinde cehennemde ilerlemesiyle devam ediyor.
bu cehennem, 9 katmanlı bir yapı olarak tasvir ediliyor ve her katmanda farklı günahlar, kendi adaletine uygun cezalarla karşılık buluyor.
kitapta sadece anonim günahlar ve günahkârlarla değil tanıdığımız birçok kişiyle karşılaşıyorsunuz. mitolojiden antik yunana, aristoklardan krallara, peygamberlerden şairlere ve yazarlara kadar herkes dante’nin cehenneminde. sokrates, platon, cleopatra, atilla, selahaddin eyyubi, sezar, brütüs ve daha bir çok tanıdık var.
müslümanlar için önemli ve kabul edilemez olan ve bu kitapların yıllarca yasaklanmasının sebebi olan 2 kişi daha var: hz muhammed ve hz ali.
dante hz muhammed ve hz ali’yi cehennemim 9. katına yani en kötü ve en korkunç yerine yerleştirmiştir. bu bölüm de hilekârlar, ayrılık çıkaranlar ve toplumu bölenler olarak adlandırılır ve en korkunç şekilde cezalandırılırlar. burda çok da şaşırıp tepki göstermemek lazım çünkü hristiyanlığın en yoğun olduğu dönemlerde koyu bir katolikti dante ve bu kitabı 1308’de yazdı.
cehennem, 1300’lerin başında yazılmış olmasına rağmen, bugün hâlâ güncelliğini koruyor. çünkü anlattığı şey aslında değişmez: insanın zaafları, hataları ve adalet arayışı.
kısacası bu kitap, sadece bir “cehennem hikâyesi” ya da dini bir metin değil; insanın kendine karşı verdiği en sert hesaplaşmalardan biridir.
bir not: bence okuması ve anlaması kolay bir kitap değil. ilgilisi olmayana yorucu ve sıkıcı