...”
Gözü takıldı yukarı gökyüzünün rengi nerde
Kimisi der ki siyah kimisi çalıyor laciverte
Belki kendi mavilerde belki mavi sahiden de
“...
open.spotify.com/track/2TyMfGOLV...
Tevazu, yaptıklarımızın gölgesinin varlığımızı örtmemesi, yaptıklarımızın putlaşmaması, yaptıklarımızın kölesi olmamaktır.
Tevazu, sana emanet olan varlığı işlemek ve hayata bir zenginlik olarak sunmaktır. Kendi davranış ve eserleriyle mekânı ve insanı
beslemektir.
Tevazu esneklik, tevazu sürekli öğrenmedir. Çünkü kendini üstün gören değil, yetersiz gören sürekli bir öğrenme ve keşfetme yolculuğundadır.
Eğer bir ilişkide kendi haklarınızı dışlama pahasına diğer kişinin istek ve çıkarlarına öncelik veriyorsanız, önce yorulmaya, sonra yıpranmaya başlar ve sonra fedakârlık kölesine dönüşürsünüz. Fedakârlık köleleri, diğerini kaybetme korkusuyla şefkat maskesi takmış görünseler de içlerinde öfke patlamalanı yaşarlar. Yaşadıkları çatışma ilişki ilerledikçe onları çöküntü ve depresyona sürükler.
Ayağın güç vererek basma sakın, yerden ayır,
İnce bir sevgilinin gül yüzüdür, belki acır.
Şu saraylar yaratan tuğlayı süz, dikkatle,
Bir vezirparmağı yahut da hükümdar başıdır.
Bugün senin doya doya seyrettiğin bu yeşillikler,
yarın senin toprağından bitecek.
Ne zamana kadar renk ve kokunun esiri olacaksın?
Ne zamana kadar güzel çirkin kaydında olacaksın?
İster zemzem çeşmesi ol, ister abıhayat
En sonunda toprağın içine düşüp kalacaksın.
Aldığın her nefesi firsat bil, ot değilsin yeniden bitmezsin.
Ömer Hayyam, Rubailer