"Drogo, hem Maria'yı hem de Maria'nın içinde yaşadığı dünyayı hala sevmekte olduğunu biliyordu: Ama eskiden yaşamını besleyen her şey uzaklaşmıştı, kendi yerinin rahatlıkla işgal edildiği yabancı bir dünyaydı o artık."
...
"Drogo, bir kez daha Bastiani Kalesi'ne çıkan vadiyi tırmanmaktaydı, ömründen on beş yıl eksilmişti. Ne yazık ki, kendisinde hiçbir değişiklik hissetmiyordu, zaman çok çabuk geçmiş, ruhu yaşlanmaya vakit bulamamıştı."
...
"Ha gayret Drogo. Ve çaba göstermeye, sıkı durmaya, o korkunç düşünceyle oyun oynamaya çalıştı. Koca bir orduya karşı tek başınaymış gibi umutsuz bir atılımla tüm ruhunu ortaya attı. Ve birdenbire tüm köhne korkular yıkıldı, kabuslar çöktü, ölüm buz gibi suratından sıyrıldı ve basit, doğaya uygun bir şeye dönüştü."
...