poseidon
@btposeidon
6 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
"İnsanlar resimlerin ve sözcüklerin büyüsüne kapılıp sonunda Evrenin Dili'ni unuturlar."
"Bak Momo " derdi ne oluyor , biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor."
Beppo bu kadarcık laftan sonra bile önüne bakarak bir süre susar, sonra devam ederdi: "O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hala upuzun bir şekilde seni bekliyor."
Susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü konuşmasını: "İnsan caddenin tamamına bakıp hemen karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Öylede olmalı."
Uzun bir süre susup yeniden başladı: "Bir de bakarsın ki adım adım tüm yolu bitirmişsin. Nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan."
Başını öne eğip sözünü noktaladı : "Önemli olanda budur."
Sizler de güzelsiniz, ancak bir şey ifade etmiyorsunuz. Sizin için ölmeye değmez. Yoldan geçen biri, benim gülümün sizlere benzediğini sanabilir, ama benim gülüm sizden farklıdır ve hepinizden daha değerlidir. Ben onu suladım, rüzgarlardan korumak için fanusun altında sakladım... Tırtılları ,ona zarar vermesin diye ben öldürdüm. Onun sızlanmalarını, övünmelerini, hatta kimi zamansa suskunluğunu dinledim. Çünkü o, benim biricik gülümdür.
Schopenhauer, Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar kitabında; “İnsanları incitmek
kolaydır, onları iyileştirmek ise zor, hatta
olanaksızdır.” diyor. Kırmak, yapmaktan her zaman daha kolaydır. Ve kırılan her şey, değişir ve farklılaşır. Yani bi insan değiştiyse muhakkak kırılmıştır