"Bu zevk u sefa sürer mi böyle,
Her dem fanidir gün olur biter..."
Gönül mülkünü zevk u sefaya feda edenlerin en büyük yanılgısı, zamanın o acımasız ve doğrusal akışını unutmasıdır. Ne bu dünyadaki lütuf kalıcıdır, ne de o lütfun verdiği sarhoşluk.
Makamların, ünvanların ve maddiyatın geçici gölgesine sığınanlar, bir gün o gölgenin çekileceğini asla hesaba katmazlar.
Oysa hayatın asıl dengesi, zevkin muvakkat (geçici) parıltısında değil, geride bırakılan "şahsiyet" ve "eser mirasında" gizlidir. Hakiki liyakat sahibi bir insan, ne sefanın rüzgârına kapılıp savrulur ne de o zevkin bitişinden korkar; çünkü onun sermayesi fani olan değil, baki kalacak olan erdemlerdir.
Ehl-i irfanın dediği gibi: "Bu da geçer yâ Hû..."
İnsanın bu fani döngüde zevk u sefa yerine, kalıcı bir "nefes" ve anlam arayışına yönelmesi ruhun en büyük tekamülüdür.
Zevk u sefanın geçiciliğini ve asıl olanın kalıcı bir iz bırakmak olduğunu, manzum olarak kaleme alalım:
Geçer Bu Devran
Sefanın rüzgârı estikçe eser,
Zannetme ki her dem hep böyle gider.
Zamanın tırpanı bir gün biçince,
İkindi gölgesi silinir o gün.
Makamlar, ünvanlar, saraylar fani,
Aldatır insanı bu süslü yanı.
Dolunaydan hilale dönerken ömür,
Vakit tamam olur ay görünmez o gün.
İnsaniyet tahtında her kim otursa,
Liyakat mülkünden payını alır
Sefanın sonu mu? Koskoca yalan!
Her fani toprağa belenir bir gün.
Sen benim mevsimlerimsin,
Kışın bile güneş,
Yazın bile keyfim yerinde,
Sen baharlarda bile taptaze çiçeğimsin.
Görmese ayrı bir meftundur dillerim,
Varsa bambaşka bir cumhuriyetin vatandaşıdır ömrüm.
Yakaladığıma dua ettiririm,
Ben bu dünyaya yeni geldim.
Sen benim senliğimsin,
Ben benim senliğinim.
Sanki dua ettim ve şimdi kaynıyor kaynar kazanda,
İnceden hep yerken aklımı.
Deli divane olmaya başlayan koca bir adam,
Camı, çerçevesi inmiş gökyüzünde.
Afiyet, bal ve şeker olsun bana,
Ne arıyorsun, ne ediyorsun demeden...
Ben bir mayhoş efendi,
Sarhoşluktan geldi geçti.
Ve benim nefesim sıcağından dönen bir devran,
Bu işin gözle görülür bir rengi yok.
AYKUT BARIŞ ÇELİK
Ulu Hakan’a Arz-ı Hâl
Sen gittin, öksüz kaldı koca bir coğrafya,
Çakallarla sarıldı her köşede önümüz.
Satıldı parça parça asırlık o harita,
Öyle bir devir ki bu, belirsiz yönümüz.
Kurt postu giyen hain, her tarafta kol gezer,
Kimin kimin uşağı olduğu bilinmez oldu...
🇹🇷🌹🇹🇷
Kudüs’ün gözü yaşlı, Siyonist bağrını ezer,
Gittiğin günden beri Filistin gülmez oldu.
Suriye duman duman, kan ağlıyor şehirler,
Doğu Türkistan’ımda dinmiyor işkenceler.
Seni mumla arıyor, kuruyan o nehirler,
Gündüzü esir aldı, bitmek bilmez geceler.
🇹🇷🌹🇹🇷
Sen ki Nebi incinmesin, ruhu muazzep olmasın diye,
Demiryolu rayına "Keçe serilsin!" dedin.
Ümmetin her derdini aldın cana hediye,
Mübarek topraklara hürmeti can eyledin.
Şimdiyse Kâbe resmi, gökdelenler gölgesi,
Kâfirin arzusuyla şehirler yükselttiler.
Unutuldu Hakan’ım, o incelik, o nefes,
Mukaddes emaneti maddiyatla örttiler.
🇹🇷🌹🇹🇷
Dört bir yanımız feryat, her yanımız hicran,
Toprak utandı bugün, bayrak boynunu büktü.
Yarım kaldı bıraktığın o büyük, kutsal devran,
Seninle koca bir asır, tarih önünde çöktü.
Uyan Ulu Hakan’ım, bak ümmetin haline,
Sen gittin gideli, coğrafyamız yetim kaldı...
İşte bu son perdesiydi başladığımız oyunun
İzahı yoktu aramızda konuşulan bu konunun
Sanrılarla baş başa raks ederken o akşam
Cebimde geçmişten kalan kapkara bir yaşam
Meğer hep ona dayanıyormuş attığım her bir adım
Hangi patikadan sapsam, ona çıkıyor yollarım
Sen ki bu can evimde hüküm süren yaşamsın
Ruhuma mühürlenmiş büsbüyük bir gamsın
Sustu o koca nehir, kurudu pınarlarım
Artık bu ıssızlıkta kime neyi anlatırım
Karşımda duran ayna bile yabancı sese
Hapsetmiş kendi kendini o daracık kafese
Buram buram bağırıyor içimdeki şu çocuk
Bulamıyor tenine saracak eski bir gocuk
Müsaade etmez elbet bu sonsuz gâma Yaradan
Bir gün elbet çekilir bu gölgeler aradan
Sanki tek bana bahşedilmiş bu güz sarısı epiloğu
Bu sessiz yalnızlıkta can çekişiyor bir kuğu
Zamansız vedalarla kararır her an devran
O kafesteki gönül öyle güçlü, öyle yaman
Bir konçerto ortasında kesilse keşke nefesim
Kendi kendine hayaller kuruyor bak iç sesim
Ah güz sarısı sen neden bu kadar nazlı ve elemsin
Hükümsüz bir infazda boynuma inen kaddesin
Söyle şimdi yad ellerde tek başına mı kaldın
Yoksa o sahte rüyayı gerçek hayat mı sandın
Zemheri vurdu bak yine, sustu bütün şarkılar
Zihnimin dehlizlerinde kanar eski sancılar