Fulya Yılmaz
@bunchofbook
Şunu öğrendim ki balıkların çoğu yaşlanınca ömürlerini boşuna geçirdiklerini söyleyip yakınırlar. Sürekli sızlanıp herkesten şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum, hayat gerçekten bir avuç yerde durmadan dönüp durmak, sonra da yaşlanıp ölüp gitmek mi yoksa bu dünyada başka türlü yaşamak da mümkün mü?
Reklam
Bazen diyorum, en kötü şey,
şansımızın da en az bulunduğumuz durum kadar vasat olması. Gönül’ün yaşamının bende bıraktığı etki tam anlamıyla bu. Maalesef bazı çocuklar için en başından bir seçim hakkı olsa ve mükemmel anne baba olabilecek insanlar bebek sahibi olabilmek için o kadar mücadele ederken, o mucizevi şeyi bir enkaza dönüştüren kişilerin, onları acımasız bir yaşamda çaresiz bırakması ve çocuklarına hiç sahip çıkmaması eminim vicdanı olan herkesin ortak yangını.
İlgisiz bir anne, alkolik bir babanın kızları Gönül, onlar tarafından istenmeyince hiçbir şeye aklı ermeyecek kadar küçükken, dedesi ve babaannesinin yanına verilir. Okul hayatı başladığında, Kezban teyze diye bildiği ve kendini hiç sevmeyen kadının annesi olduğunu öğrenir. Anne babası onu bir takım formaliteler yüzünden yanlarına almak zorundalardır. Evlat sevgisi öğrenilen bir şey değil elbet annelik başka bir dünya. Gönül annesine bir umut koşarken annesi ilk günden şiddetin soğuk yüzüyle tanıştırmıştır onu. Büyüdükçe evin tüm sorumluluğu Gönül’ün küçük omuzlarına yıkılır, hem okur hem çalışır. Fakat yaranamaz bir türlü evdeki sömürü yağmuruna. Tek düşüncesi evden çıkmak olur. Ve yeni sınavı Erdal ile tanışır. Hayat ona beklediği sakin, huzurlu, şefkatli yuvayı yine sunamadı. Acılar katlanarak yuvarlandı ve her mücadele başka bir zorluğu doğurdu onun için. "Doğarken bana zimmetlenmiş duygulardan elimde umut kaldı" diyor Gönül. Ama her umut sonu hüsranla biten, tahmin edilemeyecek derin yaralar açtı hayatında. Gönül’ün hikayesi gerçek bir mücadele ve dayanıklılık örneği. İnsan yaşadığı acının izlerini nasıl silebilir, kocaman bir nefret yığını arasında.
Empati düzeylerini aşan, sadece sevgiyle kucak açılacak, tüm gelirlerinin Gönül’le benzer mücadeleleri veren, vermiş ve vermekte olan kadınlara
‘Menfaatler ve ekonomik çıkarlar söz konusu olduğunda aile olgusu yıkılır’ı anlatan, fırtınalı, pembe dizi tadında bir roman. Kıskançlıkların ve küskünlüklerin beklenmedik güç mücadelelerini tetiklediği, sinsi aile diyalogları. Yazar, karmaşık aile ilişkilerine atıfta bulunuyor. Diğer yandan manipülasyonlar ve aynı zamanda romantizmi işliyor. Karakterler okunmaya değer.
Altmış yaşındaki babasının, kendisinden genç bir Fransızla evlendiğini öğrenen Scott, eğitimini tamamlayıp eve döndüğünde hiç tahmin edemeyeceği ketum bir üvey annenin çirkin, bencil ve aç gözlü hallerine maruz kalır. Amelie yani üvey annesi, Scott gelmeden önce tüm entrikalarıyla, yaramaz oğulları ile on üç yaşındaki kızı Kate’i de alıp malikaneye yerleşmiştir bile. Ailenin hikayesi dizi tadında yaklaşık beş yıllık yaşanmışlıkları üzerine kurgulanmış. Herhalde en keyif aldığım yanı da sade bir dille anlatılan hikayenin karakterlerinin varacakları noktayı merakla takip etmemdi. Ve fırtınalı olmasa da hikayeyi yumuşatan ve nabzını tutan Scott&Kate aşkı oldu. Açıkçası beş üzerinden bir puan verecek olsam üç verirdim ama kurgu ve okuyucuya kitabı bitirme şevki veren anlatımına ve sıkmadan ilerleyen akışa şapka çıkartırım.
”Lüzumsuz bulduğu için artık konuşmuyordu.”
Zola’nın okuduğum üçüncü kitabı. Meyhane ve Nana’dan sonra, daha kısa ama yine çok manalı bir yazım. 19. yüzyılda insanların toplumun farklı kesimlerinde nasıl yaşadıklarına ve öldüklerine dair basit hikayeler kaleme almış. Gerçekle yüz yüze gelindiğinde ölümün en melankolik yanı, terk edilenlerin üzüntüsü oluyor doğrusu. Tabi yas durumları insanların vicdan, merhamet ve karakterlerine göre değişiyor.
Hikayeler, farklı sosyal sınıflardan insanların ölümü ve sevdiklerinin bu konudaki hislerini anlatıyor. Kiminin acısını veya panik halini, kiminin tabiatının çirkinliğini ve büyüklüğünü anlatırken, kimininse yalan ve içten gözyaşlarını anlatıyor. Zola, bir dramanın ötesinde, her şeyi olduğu gibi basit ve aşırı olağan aktarmış. Esaslı, kararında, keyifli bir klasik.
“İçlerinde, cimriliği ve parası çalınacak korkusuyla, ölmüş anneleri uyanmıştı. Para ölümü zehirlerse, ölümden bir tek öfke çıkar. Tabutların üzerinde insanlar dövüşür.”
Reklam