Raskolnikov, bu yeni hayatın kendisine karşılıksız verilmediğine,buna gelecekte kendisini bekleyen büyük özveriler karşılığı,çok pahalıya sahip olabileceğini de bilmiyordu.Ama burada yeni bir öykü başlıyor: Bir insanın yavaş yavaş yenilenmesinin,yeni bir hayat bulmasının,bir dünyadan başka bir dünyaya geçmesinin,hiç bilmediği yepyeni bir gerçekle tanışmasının öyküsü...Ve bu öykü yeni bir kitabın konusu olabilir.Bizim şimdiki öykümüzse burada bitiyor.”
“Kendi üzerinde duran bu ağırlıkla kendi üzerine yıkılandan başkası olamaz.Kendi kendine yıkılan da böylelikle başkasına yıkılamaz.Biraz marazi,biraz zararsız,şairin dediği gibi “ Ayakkabı çivisi gibi kendine batandır.”
“Nazlan sitem et kırıl bana.Tek başıma suya yolla bahçede yüzünü öteye çevir güle hayret ediyormuş gibi yap.Gülümseyerek konuş da başkalarıyla,somurt avluda sadece ikimiz kalınca.”
“İnsan zamanla bu bakışlardan kurtulabilirdi.uzun ve zahmetli bir çalışmayla herkesi utandırabilirdi.Herkes bir yerde,bir anda takılabilirdi.Beklemesini bilenler herhalde bu dünyada bulunan(bulunması gereken) insanüstü bir kuvvetin gözünden kaçmazdı.Kendilerine yazık edenler, zamanın her şeyi nasıl halledeceğini bilmeyenlerdi.”