Burak
@burakinanli
Şu anda okuduğu kitaplar
Yetkililerin bir abukla sağlıklı bir insanı birbirinden kesin olarak ayırt etmek için, bizim bilmediğimiz bir yöntemi olsaydı, şimdiye kadar bu bilmeceyi çözme konusunda birazcık da olsa aşama göstermeleri beklenirdi. Oysa herkes biliyor ki, bu hastalık hakkında, salgın ilk ortaya çıktığındaki bilgimiz neyse, şimdi de o. Ama söylenen yalana inanmak vicdanlara daha kolay geliyor. Birilerinin konuya hâkim ve olayla ilgileniyor olduğuna inanmak istiyoruz çünkü bizim kendimizden başka bir şeyle ilgilenmeye mecalimiz yok.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Televizyonda hep dedikleri gibi: “Merakınızı kontrol altına alın. Dinlemeyin. Kulak vermeyin. Kesinlikle riske girmeyin. En küçük bir şüphede yetkililere haber verin. Yetkililer gerekli değerlendirmeyi yaptıktan sonra, zaten her şey ortaya çıkacaktır.” Söylemedikleri şey ise şuydu: Yetkililerin yapacağı bir değerlendirme yoktu. Zamanında bir parça işin içinde olduğumdan biliyorum. Yetkililer o yetkiyi, sahip oldukları özel bir bilgi veya yetenekle değil, birilerine yetki verilmesi gerektiği ve onlar da hasbelkader civarlarda oldukları için edinmişlerdi.
Ama şimdi, böyle bir güzellik beni kendine çekmesi gerekirken, kaçıp uzaklaşma isteği uyandırıyor. Büyük bir hatayı önlemek için. O güzelliği alıp kendime göre yeniden şekillendirmeme, hayalimdeki kalıplara tıkıştırmama, her yerinden bağlayıp boğmama, her açıdan kendime benzetmeme ve onu kendinden nefret eder hale getirmeme; sonuçta o güzelliğin de kaybolup gitmesine, bütün bu korkunç geleceğe engel olmak için. Bunları, sadece acı bir tecrübenin etkisiyle söylediğimi sanmayın. Her bencil erkek, her güzel kadına bunu yapar. O güzelliği ezer ve tüketir, kendisi ve diğerleri için, bir mizah unsuru olmaktan başka bir anlamı kalmayıncaya kadar.
“Oradan otobüs geçmiyor,” dedim.
“Biliyorum,” dedi. “O yüzden bekliyorum zaten.”
Güldü. Ben de güldüm. Sonra onu orada bıraktım ve kendi yoluma gittim. Bekleyişini gelecek otobüsün bile kesintiye uğratmasını istemeyen birine başka ne denebilir ki!