ah o anki sesim! nasıl da tanıyordum bu sesi ve hıçkıran bütün vücudumu. bütün ömrümde kaç defa rüyalarımdan kulaklarımda hep aynı göz yaşlarıyla ıslak bu sesle ve içimde bu korkunun ta kendisiyle uyanmıştım. korku... korku ve insan, korku ve insan talihi, insanın insana hücumu, o hiç yere düşmanlık. fakat neyi anlatabilirdim? insan neyi anlatabilir? insan insana, inasanlara hangi derdini anlatabilir? yıldızlar birbiri ile konuşabilir, insan insanla konuşamaz.