Burçin
@burckitapesinde
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler!
Kitap eleştirilerinde güzeldi, betimlemeler çok iyi işlenmişti vb. gibi yorumlar artık beni sıkıyor yani ben o kitabın yorumlarına girip karakter elestirileri ve analizleri görmek istiyorum ve genellikle o şekilde yazmaya çalışıyorum.
Konumuza gelirsek birsürü insan zaten kitabın ne anlattığını yazmış. O yüzden konuyu söylemeyeceğim.
Felix sonda Natalie'nin söylediği gibi kadınları karşılaştıran biri olmuş. Ve aslında zaman zaman nispet yaptığı bile söylenebilir.
Yine de ona da hak vermek gerek madamı severken ona ulasamamak ve sürekli oğlumsun gibi ifadelerle karşılaşmak onu yormuş ve madamı unutmaya çalışmaya itmiş olabilir. Ama sonunda başarısız olduğunu görüyoruz.
Kitapta sevmediğim bir bölüm madamın Felix'i kızıyla evlendirmek istemesiydi. Duygular beslediği bir insanı yakınında tutmak için çocuğunu kullanmış gibi geldi. Zaten kendisi de mektubunda bencilim diyor bu konuyla ilgili. Bir diğer anlam veremediğim şey ise başta Felix'in ailesini ve hayatını okurken bi anda onlardan hiç bahsedilmemeye başlıyor. O baya garip geldi. Yani ilerisinde Felix başarılı olduğunda annesiyle karşılaşsın isterdim (belki bu tarz cümleler geçmiştir ama ben kaçırmışımdır)
Genel anlamda kitap benim için güzeldi biraz okudum biraz da sesli kitap olarak dinledim. Bu sayede yoğun betimlemeler beni yormadı :)
Reklam
Bir serüven daha bitti. Bu kitap bana her duyguyu yaşattı desem yeridir. Heathcliff'e küçüklüğünde ne çok acırdım. Sonra büyüdü ve korkunç bir insana dönüştü, ondan tüm hücrelerimle nefret ettim. Kitabın içine dalsam da şu adamı pataklayıversem diye düşündüm. İçindeki bu kin bu öfkeyi anlamlandıramıyorum. Hareton mesela çocuk tüm mal varlığından ediliyor soyluyken hizmetçi muamelesi görüyor ama yine de o altın kalbinde bir öfke kırıntısı yok. Hem babası bile nefret ederdi ondan. Ama Heathcliff ölünce nasıl da ağladı.
O yüzden Heathcliff şunu bunu yaşadı diye empati kurmayacağım. Kendisi şeytan çünkü. Yaşadığı şey günlük hayatta yaşanabilecek kadar basit bir şey olduğu halde herkesi yok etmeye ant içmiş. Etti de ama kendisi de yok oldu. Ona merhamet göstermiş, evine almış bir adamın çocuklarına, torunlarına çektirmediği kalmadı. Yine de sonlara doğru derin bir üzüntü duydum onun için. Beni en çok etkileyen şey Catherine ve kendi tabutunun yan kapaklarını söktürüp seneler içinde birbirlerine karışmalarını sağlamasıydı. Bu aşk değildi tabii ki ama neydi kestiremiyorum. Aşk romanı diyemem bu kitaba. Aşkı sadece Hareton'da gördüm o da çok detaylı işlenmemişti. Aşk sevdiğine zarar verememektir. Heathcliff kötü kalbinin ızdırabı içinde öldü.
Okunur mu? bence kesinlikle okunur. Acıma, nefret duygusunu hissediyor her karakterden tam olarak nefret edemeyip onlarla empati kurmaya başlıyorsunuz.
Ne diyebilirim ki?
Harikaydı.
Kitap sizi çok farklı bir dünyaya çekiyor ve hikayeye kapılıp gidiyorsunuz. Çok akıcı ve kurgusu başarılı bir romandı. Gerçekten çok etkilendim. Sırf elimde kitabım yok diye okuduğum bir kitapken elimden düşüremedim. 8,5'tan 9 alır bence
Çok kısa olmasına rağmen bitirmekte zorlandığım bir kitap oldu. Sanırım ben de bir genç kız olduğumdan ilgimi çekmedi konu.
Yalnız bana ilginç gelen iki yön var.
İlki günümüzde bile bu fikre sahip olmayan insanlar cogunluktayken 1900 başlarında bu derece ileri görüşlü bir düşünceye sahip olunması. Gerek kadınlarla alakalı olsun gerekse su anda da olan geçmiş ile övünüp geleceğe hiçbir şey katmayan dar görüşlü insanlar olsun. Bu fikirler beni cidden şaşırttı ve etkiledi. Okuduğum kitaplar arasında (yılına göre) özellikle kadınlar konusunda en çağdaş düşünceler bu kitaptaydı.
İkincisi kitabın sonu beni çok şaşırttı. Ne oluyo ya oldum. Bence hemen sonuca bağlanmaya çalışılmış bu nedenle sonunu çok begenemedim.
genç kız kalbi 1911
"İstanbul'da hayat yok. Gaflet ve miskinlik içinde uyuşmuş, yalnız bitkisel hayat sürüyor. İşin komik tarafı, eğer İstanbul halkı hayattan ve eğlenceden mahrum olduklarını bilip şikayet etseler insan tahammül eder. Halbuki orada "yaşıyoruz ve eğleniyoruz" fikri mevcut ki beni ağlatacak kadar güldüren de budur."
"mutlu olan bir kahraman söyle bana,söyleyemezsin"
"söyleyemem"
"biliyorum. hem ünlü hem de mutlu olmana asla izin vermezler."
"sana bir sır vereceğim"
"söyle"
"hem ünlü hem de mutlu olan ilk kahraman ben olacağım, yemin et"
"niye ben yemin ediyorum?"
"sebep sensin de ondan. yemin et"
"yemin ediyorum"
Kitap için söylenebilecek iki kelime mükemmel ve akıcı.
Son sayfalarında o kadar çok ağladım ki. Canım akhilleus
Not: okurken mitolojiye çok hakim olmanıza gerek yok isimler kafa karıştırmıyor
Reklam