Burçin
@burckitapesinde
24 Eylül
33 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler olabilir
İncelemelerde genellikle yaş meselesine değinilmemesi dikkatimi çekti.
Kırmızı saçlı kadın için konuşuyorum. 16 yaşında bir çocuğu istismar etmişsin, hamile kalmışsın, doğurmuşsun, yıllarca çocuğunu büyütmüşsün. O çocuk dediğin kişi (Enver) koca adam olunca “Aslında baban buydu” diye doldurmuşsun; doldururken de hiç “Babanın suçu yoktu, o yaşlarda daha çocuktu” diye bir cümle bile kurmamışsın.
En son da her şeyin sahibi olup “Bu fabrikanın ilk kuruluşunda, o ilk kuyuda ben vardım” diyebiliyorsun. Yazılmak için yazılmış bir hikâye gibi. Sonda da toparlamak için “yazdığın eser efsane gibi olsun” kısmını koymuşlar. Ama kötü bir efsane olmuş; hikâye çok yüzeysel.
Mesela onca şeyi anlatırken bir sayfa da “Mahmut Usta kuyudan sonra şunu hissetmişti” gibi bir kısım yok. Dediğim gibi aşırı yüzeysel ve sanki efsane belirlenmiş de hikayeyi bunun içine nasıl yediririm diye düşünülmüş.
Reklam
Sizce bırakayım mı:(
Kitabın 355. sayfasındayım ve gerçekten çok bunaldım bıraksam mı diye düşünüyorum ciddi ciddi. 200'e kadar 5 günde mi ne gelmiştim halbuki ama akmıyor
Bu yazıyı 13.12.2021 tarihinde yazmıştım yazdıktan 1 hafta sonra kitabı bitirdim.
Kitap 3 bölümden oluşuyor
1- çok akıcı olan ve bir çırpıda okunan bölüm
2- hiçbir olayın olmadığı çoğu insana kitabı yarıda bıraktıran bölüm (yaklaşık 200 sayfa kadar)
3- sonunu merak edip yine hızlıca okunan bölüm
Kitaba çok iyi bi hızla başlayıp açılmasını beklerken kitabın tam ortasında duraklama devrine girmesi ve asla ama asla bana okuma zevki vermemesine rağmen okuduğuma değdi diyebilirim.
Kitap çok yoğun anlamlar taşıyor müzeyi ziyaret etmeyi çok istiyorum umarım olur.
Ama mesela Füsun karakterini ele alalım. Kemal ve Orhan Pamuk, Füsun'un fotoğrafına bakarken fotoğrafın çekilişinden tam 34 yıl sonra bile bizi çarpan yüz ifadesindeki insani yoğunluğa, ruhsallığa hayretle, aşkla, saygıyla baktıklarını ifade ediyorlar.
Füsun karakteri bana hiç de ruhsallığı olan derin bir karakter gibi gelmedi. Roman boyunca Füsun'u okuyoruz ama Kemal'in ağzından. Peki Füsun kim? Ne düşünüyor? Ne biliyoruz onun hakkında bence koca bir hiç. Füsun bana göre çok silik bir karakter. Cümlelerinde öyle büyük anlamlar yok. Biz okuyucu olarak Füsun'un iç dünyasını bilmiyoruz ki. Sadece Kemal de takılı kaldık. Kemal bencil biri. Orası net. Füsun'a aşık ama bence içindeki Füsun takıntısına aşık. Onun için ne yaptı? Hiçbir seeey.
Gel gelelim bu sevgi değil sapkınlıktır. Takıntılı bir aşktır. Aldatmak normal değildir.
Kitabın ahlaki boyutuna takılmıyorum çünkü burada bir hikaye anlatılıyor doğru ya da yanlış. Ama güzel bir hikaye.
Spoiler!
Kitap eleştirilerinde güzeldi, betimlemeler çok iyi işlenmişti vb. gibi yorumlar artık beni sıkıyor yani ben o kitabın yorumlarına girip karakter elestirileri ve analizleri görmek istiyorum ve genellikle o şekilde yazmaya çalışıyorum.
Konumuza gelirsek birsürü insan zaten kitabın ne anlattığını yazmış. O yüzden konuyu söylemeyeceğim.
Felix sonda Natalie'nin söylediği gibi kadınları karşılaştıran biri olmuş. Ve aslında zaman zaman nispet yaptığı bile söylenebilir.
Yine de ona da hak vermek gerek madamı severken ona ulasamamak ve sürekli oğlumsun gibi ifadelerle karşılaşmak onu yormuş ve madamı unutmaya çalışmaya itmiş olabilir. Ama sonunda başarısız olduğunu görüyoruz.
Kitapta sevmediğim bir bölüm madamın Felix'i kızıyla evlendirmek istemesiydi. Duygular beslediği bir insanı yakınında tutmak için çocuğunu kullanmış gibi geldi. Zaten kendisi de mektubunda bencilim diyor bu konuyla ilgili. Bir diğer anlam veremediğim şey ise başta Felix'in ailesini ve hayatını okurken bi anda onlardan hiç bahsedilmemeye başlıyor. O baya garip geldi. Yani ilerisinde Felix başarılı olduğunda annesiyle karşılaşsın isterdim (belki bu tarz cümleler geçmiştir ama ben kaçırmışımdır)
Genel anlamda kitap benim için güzeldi biraz okudum biraz da sesli kitap olarak dinledim. Bu sayede yoğun betimlemeler beni yormadı :)
Bir serüven daha bitti. Bu kitap bana her duyguyu yaşattı desem yeridir. Heathcliff'e küçüklüğünde ne çok acırdım. Sonra büyüdü ve korkunç bir insana dönüştü, ondan tüm hücrelerimle nefret ettim. Kitabın içine dalsam da şu adamı pataklayıversem diye düşündüm. İçindeki bu kin bu öfkeyi anlamlandıramıyorum. Hareton mesela çocuk tüm mal varlığından ediliyor soyluyken hizmetçi muamelesi görüyor ama yine de o altın kalbinde bir öfke kırıntısı yok. Hem babası bile nefret ederdi ondan. Ama Heathcliff ölünce nasıl da ağladı.
O yüzden Heathcliff şunu bunu yaşadı diye empati kurmayacağım. Kendisi şeytan çünkü. Yaşadığı şey günlük hayatta yaşanabilecek kadar basit bir şey olduğu halde herkesi yok etmeye ant içmiş. Etti de ama kendisi de yok oldu. Ona merhamet göstermiş, evine almış bir adamın çocuklarına, torunlarına çektirmediği kalmadı. Yine de sonlara doğru derin bir üzüntü duydum onun için. Beni en çok etkileyen şey Catherine ve kendi tabutunun yan kapaklarını söktürüp seneler içinde birbirlerine karışmalarını sağlamasıydı. Bu aşk değildi tabii ki ama neydi kestiremiyorum. Aşk romanı diyemem bu kitaba. Aşkı sadece Hareton'da gördüm o da çok detaylı işlenmemişti. Aşk sevdiğine zarar verememektir. Heathcliff kötü kalbinin ızdırabı içinde öldü.
Okunur mu? bence kesinlikle okunur. Acıma, nefret duygusunu hissediyor her karakterden tam olarak nefret edemeyip onlarla empati kurmaya başlıyorsunuz.
Ne diyebilirim ki?
Harikaydı.
Kitap sizi çok farklı bir dünyaya çekiyor ve hikayeye kapılıp gidiyorsunuz. Çok akıcı ve kurgusu başarılı bir romandı. Gerçekten çok etkilendim. Sırf elimde kitabım yok diye okuduğum bir kitapken elimden düşüremedim. 8,5'tan 9 alır bence
Reklam