Herkes temel erdemlerden en az birinin kendisinde bulunduğundan kuşkulanır ya, benimkisi de bu: Ben, ömrümde tanıdığım en dürüst birkaç kişiden birisiyim.
Kendi geçekliğimi bulamıyorum, anlayamıyorum. Belleğimi zorlamam boşuna. Belleğim kapalı bir cilt gibi dopdolu ve ketum; bendeyse geçmişime ait bütün sırları barındıran bu sihirli kitabı açacak derman yok. Bu kez gözlerimi zorluyor, şu kartondan yeryüzüne geldiğim aydınlık tünelin derinliklerine bakıyorum, ama o da boşuna - her yeri kaplamış sonsuz bir sisin oradan oraya süzülen dumanlarından başka bir şey görünmüyor. İşte o sisin ardı benim ülkem, ama sanırım, ama sanırım yolunu bütünüyle unutmuşum.
Bunu da kabulleneceğim. Yeryüzü henüz bana adımı koymadı, kim olduğumu bilmiyorum: Kain miyim Avel mi? Ama katil olmayı da kabul ediyorum, kurban olmayı da.