saatlerce sohbet edebilirim seninle. ne konu biter ne de gece. seni öyle çok seviyorum ki dile geliyor tüm duygular. yanındayken elim ayağıma dolaşıyor. fark ettiysen hep bir yerden tutunurum belli etmemek için. dengemi bozuyorsun ayakta duramaz oluyorum, duygularımı şaşırtıryorsun kalbime hakim olamıyorum. hal böyle olunca biraz dengesiz, fazlasıyla aşık oluyorum..
istanbul muhakkak ki güzel şehir. ama benim için güzel şehir, çirkin şehir diye bir şey yok. sadece senin bulunduğun şehir, senin bulunmadığın şehir diye bir şey var. sen benim için daima tek varolan şeysin. dikkat et, en çok demiyorum, tek diyorum. senden başka hiçbir şeyim yok. hiçbir şeyim olmasını da istemiyorum. sesini duyacağım. ara sıra elini tutacağım. sen bunların nasıl bir saadet olacağına akıl erdiremezsin. çünkü her zaman kendinin yanındasın. iyi haberlerini bekler, hasretle gözlerinden öperim sevgilim.
yalnız seni arıyorum, orhan veli kanık
oysa ben bütün vakitlerimi, hatta bütün vakitlerimden daha çoğunu, yeryüzünün bütün vakitlerini sana ayırmak istiyorum; seni düşünmek ve seni yaşamak için.
|franz kafka - milenaya mektuplar|