İnsanlar her saldırıdan, her kayıptan sonra “Hasbunallahu ve ni’melvekil”diyorlardı. Benim ülkemin insanları için bu söz bazen öfke tepkisidir.(...)
Oysa bu cümle Gazzeliler için tevekkül ve teslimiyetin, belki biraz da umudun kelimelere dökülmüş haliydi,çünkü Gazzeliler korkmuyordu,sadece yaşadıklarının çok ağır olduğunu dile getiriyorlardı.