Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da hiçbir şey yaşamadığınız fark edilir. Bundan kurtulmak mümkündür; yaşayın, monotonluktan uzaklaşın, gezin, görün, keşfedin, başkalarıyla ilgilenin, okuyun, sevin. Bunları dolu dolu yapın ki izleri yüzünüze yansısın. Yüzünüz ifadesiz kalmasın.
Devamlı aynı yönde gitmek, devamlı bir kötülükten bahsetmek insanın kendi ruhunu da karartır. O yüzden dengeyi bulmak lazım. “Enseyi karartmayın," da işte o dengenin izahıdır. Sen kendin de sıkılırsan toplum da sıkılıyor; sen kendin de kötüleşirsen toplum da kötüleşiyor. o
İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de.
