Novalis’in mavi çiçeği
@busrapsll
Kesinlikle okuyun, okutun. Kalplerimizi harekete geçiren kitap..Edebiyat
İyi Geceler Bay Tom, İkinci Dünya Savaşı döneminde İngiltere’deki şehirli çocukların zarar görmemeleri için köylere gönderilmesini konu edinir. Annesi tarafından sevgi görmesi gerekirken, şiddet gören kahramanımız William, Yaylaköy’deki ihtiyar bir adam olan Bay Thomas Oakley’e verilir. Belki de çocuk ilk kez yaşamaya başlar.
Willie’nin Londra’daki hayatında kendisini doğuran kadından gördüğü yetiştiriliş -daha doğrusu zülüm- tarzı, onu, kendisine iyi davranıldığında ürken ve bunu anlamlandıramayan, sevilmeyen, hareketsiz ve sessiz olduğunda iyi çocuk olduğuna inandırılan, gülümsemek, konuşmak gibi insani davranışlara karşı daha yabancılaştırılmış bir dünya itmiş. Ama insan başka bir dünyanın olduğundan bihaberse, onun dünya görüşü kendisine verilenden ibarettir. Üstelik bir çocuksa, elbette annesi onun için en doğru insan olacaktır. Fakat Willie’yi doğuran kadının ruhunda bir hastalık var ve asla bir anne değil.Çünkü annelik onu sevmekle başlar, fedakarlık ister, süreklilik arz eder. Çok zor bir iştir, bunu kadının fıtratına affedip küçük bir çerçeve ile sınırlandıramayız. O yüzden annesinden Willie’yi doğuran kadın diye bahsettim.
Willie’yi doğuran kadının en hain yönü de dini kullanıp, onunla korkutmasıdır. Dinin çocuklara kuralcı, gaddar bir şekilde empoze edilmesinden çok onlara yaratılan her şeyi sevmenin, nimetlerin farkında olmanın vermiş olduğu mutluluğu anlatmak daha doğru olacaktır. Tanrı’yı sevip, dindar olduğunu söyleyip de, gözünün önündeki, kendi canından olan evladını sevmeyen pürüzsüz yalancıdır. Gördüğü oğlunu sevemeyen, görmediği Tanrı’yı sevemez. Bu yüzden kadının ne anneliğinden ne de dindarlığından bahsedebiliriz.
Sevgi ve güven insanı rahatlatan en güzel duygulardır. Kadın, Willie’ye bunları veremedi. Willie, Bay Tom ile tanışmakla birlikte bu
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sofie’nin -Sofie’nin olmayan- DünyasıEdebiyat
"Bölüm sonu" diye bitmesini bekledim bir kitaptı. Okuduğum kitaplar arasında beni etkileyen, bilgi veren, heyecanlandıran bazen sıkan ama yinede yinede okuduğum için mutlu olduğum bir kitap kısaca garip bir kitaptı diyebilirim. Ayrıca felsefeye ilgisi olan her insanın çok beğeneceğine eminim, benim felsefeye fazla ilgim olmamasına rağmen beni çekenbir kitap oldu. Bilgi vermesinin dışında o olay örgüsü,o heyecanlı garip hikayesiyle beni çekti. Üstelik felsefe bölümlerinde ders kitabı olarak veya ek kitap olarak okutulması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kitabın genel felsefe tarihi üzerine bilgisi ve içerisindeki olay örgüsünün felsefeyle ilişkisi bakımından insanı sorgulatan düşündüren güzel bir kitaptı, okumanızı tavsiye ederim. Kitaba kendimce bir alt başlık koydum o da “Sofie’nin -Sofie’nin olmayan- Dünyası.”
Tahmin edileceği gibi dizisiyle uzaktan yakından alakası yok. Halit Ziya’nın o eşsiz cümlelerine, betimlemelerine hayran kalacaksınız. Orijinal dilinin ağır olması sebebiyle günümüz türkçesiyle basılan kitabı okudum ona rağmen hala ağır bir kitap çünkü yazarın kendi dili süslü ve hayran bırakıcı ve biraz da karmaşık. Dizisini izlediğim için karakterlere dair düşüncelerim vardı ancak aynı karakterlere karşı kitapta tam zıt denmese de baya farklı bir bakış kazandım. Kitap gerçekten Nihal’in öyküsü, onun duyguları, hassasiyeti ve anlaşılmazlığının kendi içine dönük karmaşıklığı ve ağırlığı, insanda acıma duygusu uyandırıyor. Bihter’in aşka olan aşkı, Behlül’ün iğrendirici doyumsuzluğu ve bencilliği bu aşkı birbirlerine yasak kılıyor. Aşkı memnu, yasak aşk belki de Nihal’in hiç kavuşamayacağı hayatın ona yasak ettiği aşktı...
Livaneli’nin okuduğum ilk kitabı. Kısa ve akıcı bir kitap,bir oturuşta okunabilir. Verdiği mesajlar güzel olmakla birlikte hikayede okuyucuya bir eksiklik hissettiriyor. Pek beğenemedim. Baya sade bir kitap. Belki sonuyla beni kazanabilirdi ama maalesef o da olmadı. Ancak her yazar gibi onun da göstermiş olduğu gayreti takdir ediyorum.
Dostoyevski’nin ilk romanı olması hasebiyle Dostoyevski’ye ilk bu kitapla başlamak istedim. Ancak mektup tarzında olmasına bira bozuldum. Garip bi kitap diye düşünüyorum. Bazı betimlemeleri hoş doğrusu ama genel olarak pek benlik kitap değil. Sanırım yazıldığı zamana göre çok iyiymiş ki Dostoyevski’ye şöhret kazandırmış.Kısa bir kitap merak eden okuyabilir ama çok gerekli olduğunu da düşünmüyorum.
-Spoiler-
.
.
.
.
Varenka nazlı ve yüzsüz bir karakter olduğunu düşünüyorum. Makar onun her dediğini yaparken sonlara doğru mektuplara cevap olarak Makar dediklerine dair değil kendi işlerini yaptırması, ihtiyaçlarını karşılamasını istemesi çok bencilce. Boğazına kadar borçluyken Varenka yine de ondan borç istemesi çok düşüncesizce.
Makar’ın Varenka’ya karşı sevgisi bir adamın annesine, kızına veya eşine duyulan bir sevgi ve sahiplenmeydi. Zavallı Makar’ın belki de tek uğraşısı Varenka olduğu için onu bu kadar seviyor ve onun için çabalıyordur, peki Varenka onu kullanıyor mu yoksa sahiden onu tek dostu olarak mı görüyor? Değişik bir ilişkileri vardı, belki de Varenka kimseye yük olmamak için evlendi, Varenka’nın sonraki hikayesini bilmiyoruz ama bence olan yine her zaman ki fedakar tarafa -Makar’a- oldu, fazla fedakarlık yalnızlık mı getirir sahi?
