G.
@byVenus
114 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
İnsanın Kendine Kurduğu TuzakEdebiyat
Dostoyevski’nin Kumarbazı, insanın kendi gölgesiyle giriştiği o bitmek bilmez düellonun romanı. Hikâyenin yüzeyi kumar masası gibi görünür ama asıl oynanan şey kader değil; irade, tutku ve kendini kandırma becerisidir. Romanı okurken insan, bazen Alekséy’in zihninde bir misafir gibi dolaşır; bazen de onunla birlikte rulet masasının etrafında dönüp duran o ateşli umut dalgasına kapılır.
Bu metni özgün kılan şey, Dostoyevski’nin kumarı yalnızca bir alışkanlık ya da bağımlılık olarak sunmaması. Kumar, burada neredeyse bir varoluş biçimi. Alekséy kazanmak için değil, kaybı hissedebilmek için oynar sanki; çünkü kaybetmek bile hayatta olduğunu ona hatırlatır. Polina’ya duyduğu tutku ise oyunun başka bir masası: para, güç, arzu ve haysiyet aynı potada erir, birbirinin kılığına girer. Dostoyevski’nin keskin sezgisi bize şunu fısıldar: İnsan çoğu zaman başkası tarafından değil, kendi arzularının ağırlığıyla ezilir.
Romanda toplumsal sınıflar, gurur, çıkar ilişkileri ve duygusal manipülasyonlar sürekli hareket hâlinde. Azıcık cesaret isteyen şey, dışarıdan bakınca anlaşılıyor: Alekséy’in asıl yenilgisi rulette değil, kendi içindeki kapanmayan boşlukta.
Kumarbaz, insanın dönüp dolaşıp aynı hataya nasıl tutkuyla sarılabildiğini gösteren, kısa ama yoğun bir sarsıntı. Dostoyevski burada bizi yargılamıyor; sadece insan ruhunun karanlık kıvrımlarına küçük bir ışık bırakıyor. Ve o ışığın altında herkes kendi masasına oturmuş gibi hissediyor.
Fyodor Dostoyevski 
Kumarbaz
Ölümün Kıyısında Bir AydınlanmaEdebiyat
Tolstoy’un İvan İlyiç’in Ölümü adlı novellası, ilk bakışta bir insanın ölüm döşeği hikâyesi gibi görünse de, aslında hepimizin gündelik hayatın koşturmacasında unuttuğu sorularla yüzleşmemizi
Şu Bizim KırılganlığımızPsikoloji
“Kırılganlıklarımız, bizi ayıran değil, birbirimize bağlayan en derin bağdır.”
Eugenio Borgna’nın Şu Bizim Kırılganlığımız kitabı, insanın iç dünyasına sessizce yaklaşan, kimsenin yüksek sesle
Kendine Döndüğünde Başlayan Sessiz DevrimFelsefe
“Düşüncelerin değişirse, yaşamın da değişir; çünkü yaşam, düşüncelerin neye yöneldiğinin bir yansımasıdır.”
Marcus Aurelius’un Kendime Düşünceler’i, ilk bakışta kısa notlardan oluşan mütevazı bir
“Bir şey var ama yok gibi. Yok ama sanki var gibi…”Edebiyat
Jon Fosse okumak, kelimelerin ötesine yürümektir. Bir vadide, sislerin içinde, kimsenin adını bilmediği bir yere gider gibi. Beyazlık, Fosse’nin ölüm ve varoluş temalarını derin bir sadelikle işlediği lirik bir anlatı… Ama buradaki sadelik yanıltmasın. Sanki hiç cümle kurmadan konuşuyormuş gibi yazıyor; kelimelerle susuyor sanki.
Kitap, isimsiz bir anlatıcının ‘ölüm sonrası’ bir mekânda geçirdiği zamana odaklanıyor. Ne dünya, ne tam öteki taraf… Gri bir arada kalış. Beyaz bir boşluk. Burası bir eşik: ne tamamen terk edilmiş ne de tamamen kavuşulmuş bir yer. Ve burada anlatıcı, hayatın içinden kalmış anları, pişmanlıkları, belki sevinçleri ama en çok da “olamama hâlini” fısıldıyor.
Beyazlık 
Jon Fosse