Beyza Kaleli
@byzkaleli
Trakya Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği
İstanbul-Edirne
22 Kasım
13 okur puanıAğustos 2017 tarihinde katıldı
"Monptit, hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur ne özlemler ölür. Bunlar sevgimizde yaşamaya devam eder. Ama birileri, zamanı geldiğinde gitmek zorundadır."
Zeze...O sıradışı bir çocuktu. 40 yaşında veya 15 yaşında, ne fark eder? O hep hayalleriyle yaşayacak. Ömrü boyunca Portekizlisinin yasını tutan, yüreğinin yerinde bir Cururu kurbağası taşıyan, film yıldızını babası yerine koyan güzel bir çocuk. Hassas duygularıyla hep ince düşünmüş, her çocuk gibi macera peşinde koşmuş ve kendisi bilmese de bir gün aşkı tatmak umuduyla yaşama düşleriyle sarılmış, kurbağa şeklinde kalbiyle hayatının evrelerini hayal gücüyle hem basitleştirmiş hem de karmaşıklaştırmıştı. Büyüyüşünü, yarattığı karakterlere bağlayıp kendini tanımış ve yavaş yavaş insan kavramına varmıştı. Fayolle'in de dediği gibi altın kalbiyle, dünya gerçekleri ve vedalarla tanışmıştı. İnsanların genel algılarına sırt çevirmişti; doğru-yanlış, günah-sevap nedir umursamadan koca bir çocukluğu geride bıraktı. Ama hayallerini, düşlerini, anılarını beraberinde yetişkinliğine sürükledi; gençliğinde tattığı duyguları ise unutmadı.
Vasconcelos'un belki de kimsenin tam olarak hatırlayamadığı çocukluklara yaptığı muazzam yorumla bu kitabı bitmesine üzülmekle birlikte kapattım ve Zeze'nin belki de en güzel yıllarını; kendi ayakları üzerinde duran cesaretli bir insan olmayı öğrendiği, aşkı keşfettiği yaşlarını buruk bir şekilde kenara bıraktım.
Reklam
Tıpkı Kardeşimin Hikayesi gibi etkileyici bir öykü. Aynı dil, aynı üslup, aynı tat. Biraz rahatsız etti açıkçası. İki kitabı arka arkaya okuyunca hele, aynı üslubu iki kitapta da görünce biraz sıktı. Kardeşimin hikayesi kitabında olduğu gibi karakterin aşık olduğunda kadınları ilahlaştırması... Aynı üslup. Gereksiz, alakasız Angelina Jolie eklentisi...
Kardeşimin Hikayesi'nden daha hızlı, daha akıcı olması güzel bir artısı. Onun dışında hikaye dediğim gibi çok etkileyiciydi, sadece Meleknaz'ın hikayesi olsaydı daha çok hoşuma giderdi. Diğer kitabından daha farklı olurdu.
Başta sıkılsam da sonunu okuyunca tüm sıkılmalarımın boşa olduğunu anladım. Mükemmel bir son.
Sıkılmamın (dolayısıyla okuma süremin uzamasının) sebebi ise yazarın anlatılan hikayeyi uzatması (ama sonradan anladım ki hiç de boşuna değilmiş) ve hikayenin habire kesilmesi olmalı. Sonunda gözümden bir damla yaş süzüldü Mehmet için :( Bunca övülme boşa değilmiş onu anladım. Beynim yanmış bir şekilde bitirdim kitabı.
Yıllar önce bir film izlemiştim. Şimdi baktım 2009 yapımıymış film. İsmi "Abimm". Bana onu anımsattı. O filmi bitirdiğimde de aynı duyguları hissetmiştim ve ağlamıştım. Film de bu kitaptan esinlenilmiş olmalı çünkü çok benziyorlar. İzlemeyenler varsa kitabı okuduktan sonra filmi de izlemelerini tavsiye ederim. İzleyince o üzüntüyü daha derinden hissedeceğinize eminim.
"Eliptik yörüngeler. Langdon, Galileo'nun yasal sıkıntılarının asıl, gezegen hareketlerinin eliptik olduğunu açıklamasıyla başladığını hatırladı. Vatikan, daire mükemmelliğini yüceltmiş ve ilahi hareketlerin sadece dairesel olabileceği konusunda ısrar etmişti. Ama Galileo'nun Illuminati'si elipsin de mükemmel olduğunu görmüş, çift odaklarının matematiksel ikiliğine saygı duymuşlardı. Illuminati'nin elipsi bugün bile modern Mason armalarında ve kakmalarında sıkça kullanılan bir desendir."
Evet bu alıntıdan sonra yorumuma başlıyorum. Dan Brown'ın okuduğum ilk kitabı. Kitabın içeriğini hiç araştırmadan okuduğumu ve ilk sayfasından itibaren beni şok ettiğini söylemeliyim. Yazar kitaba Illuminati kardeşliği gerçektir." diye bir notla başlamış. Bunu gördüğümde "Ne?" dedim ilk, sonra merak edip okumaya başladım. Kitap bitirdiğimde "Woww..." dedim, ki daha ilk sayfalarından itibaren beni şaşırtmayı başarmıştı zaten.
Kitabın konusuna geçelim. CERN araştırma üssünde bir cinayet gerçekleşir ve CERN'e ait olan büyük ve tehlikeli bir buluş çalınır. Katil ardında Illuminati'nin işin içinde oluğunu kanıtlayan bir işaret bırakır. Kitabın başrolü olan simgebilim uzmanı Robert Langdon'dan cinayeti çözmek için yardım istenir. Bunun ardından olaylar gelişir ve kitap böyle devam eder. Aşk tabi ki insanlığın olmazsa olmazı, burada da öldürülen bilim adamının kızı olan Vittoria Vetra ile Robert arasında bir elektriklenme olur.
Benim için mükemmel ve aydınlatıcı bir kitaptı. Dan Brown bilim ile din arasında her zaman bir çelişkinin olacağını fakat gerçek akıl sahiplerinin bilimin dini yücelttiğini kavrayacağını güzel ve heyecanlı bir hikaye ile anlatmış. Illuminati hakkında şahsen hiçbir şey bilmediğim halde, ama üçgen içindeki gözü herkes bilir, üçgen içindeki gözü gördüğümde
