Beyza
@byzkck
Psikiyatristimin "Mutlaka oku, sana çok iyi gelecek." demesiyle okudum. Düşünce yapınızdaki, insanlarla olan iletişiminizdeki yanlışları fark etmenizi sağlıyor. Zaten terapi alan biri olarak bu kitabı kendi kendine iyi gelmek isteyenler için (özellikle yaygın anksiyete bozukluğu olan kişilere) özellikle öneririm. İçindeki etkinlikleri yapmayı da ihmal etmeyin, üşenmeyin, terapinin en önemli bölümlerinden biri onlar.
Kitapta bazı yerler çok tekrarlanmış, çok örneklendirilmiş gibi gelebilir ancak bunlar pekiştirmek için önemli.
Kendine iyi gelmek isteyen herkese öneriyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ah Heathcliff, ah Heathcliff...Edebiyat
Emily Brontë'nin ne yazık ki yazmış olduğu tek kitap. Kitabı yazdıktan bir yıl sonra veremden hayatını kaybetmiş. Keşke dünya edebiyatına daha çok kitap kazandırmış olabilseydi de biz de kaleminden faydalanabilseydik çünkü muhteşemdi. Okuduğum en akıcı klasiklerden biriydi.
İçeriğe gelecek olursak, kitap bir anlık acıma duygusunu nasıl zincirleme sonuçlar doğurabileceğini, aşk ve nefretin yakınlığını, saplantıyı gösteriyor bize. Aşkın bu kadar ürkütücü işlenebildiğinidaha önce okumamıştım. Karakterlerin hiçbiri normal değil, hepsinin kendi içinde bir bencilliği ve acımasızlığı var, okurken sinirlendiğiniz çok fazla yer oluyor ve elinizden bırakamıyorsunuz şimdi ne olacak diye. Kitabın başında kimin kimle nasıl bir ilişkisi olduğunu anlamakta zorlanabilirsiniz ama okumaya devam ettikçe her şey yerine oturuyor.
"Spoiler" vermeden kısaca bu kadar anlatabildim kitabı. Akıcı bir klasik okumak istiyorsanız, klasik okuma alışkanlığınız yoksa ve bir yerden başlamak istiyorsanız doğru bir kitap olduğunu düşünüyorum. Şimdiden keyifli okumalar.
Anlatıcımız Vanya annesi babası olmayan, başka bir ailede yetişmiş, beğenilen ama fakir bir yazar.
Her gün bir pastanede cılız köpeğiyle insanları gözlemleyen kimsesiz bir yaşlının ölümüyle kitabın iskeletini oluşturan hikayelerden birine giriş yapmış oluyoruz. Vanya üzücü bir halde vefat eden yaşlımızın dairesine taşınıyor ve küçük, hırçın, hayatın sillesini yemiş Yelena'yla (diğer bir deyişle Nelli) yolları kesişiyor.
Kitabı oluşturan öteki dal da Vanya'yı yanına alıp büyüten İhmenevler'in başından geçenler. Baba Nikolay Sergeyiç İhmenev, anne Anna Andreyevna ve biricik kızları Nataşa. Nataşa'nın zalim Prens'in saf oğluyla yaşadığı "acıma"yı temel alan aşk ailesinden, özellikle gururlu babasından tamamen kopmasına sebep oluyor.
Kitapta bu iki apayrı kolun nasıl iç içe geçtiğini, aralarındaki gizli bağı görüyoruz. Romanın gidişatında tahmin ediyoruz, ara ara da üstü kapalı gösteriyor zaten Dostoyevski.
Okurken Nelli'ye üzülecek, Prens'in kötülüğüne sinirleneceksiniz. Kitap elinizde akıp gidecek. Herkese iyi okumalar dilerim.
İçimizdeki OblomovEdebiyat
Tek kelimeyle mükemmel bir kitaptı Oblomov. Ülkemizdeki hatta dünyadaki birçok insanın okuması gerektiğini, hatta okullarda tavsiyeyle okutulması gerektiğini düşünüyorum.
Baş karakter size o kadar tanıdık geliyor ki. Hem çevrenizde görüyorsunuz her gün, hem içinizde. Oblomovluk diye bir kavramın oluşması şaşılacak bir şey değil, aramızda bu kadar çok Oblomov varken. Oblomovluk tembellik mi, her şeyi gereksiz görmek mi, erteleme hastalığı mı, yoksa hepsi mi?
Okurken "E daha neler, kalk da bir şeyler yap artık"la "Seni anlıyorum Oblomov, bende de var" arasında gidip geldiğim çok oldu. Zaman zaman kitabın içine girip Oblomov'u silkmek, kendine getirmek istiyorsunuz.
Kitapta favori karakterim Ştolts oldu. Kendisinin Oblomov üzerindeki üstün çabasını ve emeğini hepimiz takdir etmek durumundayız :)
Özetle eğer bir nebze gaza geleyim ve içimdeki Oblomovluktan kurtulup hayata yeni bir başlangıç yapayım diyorsanız kesinlikle okuyun.
Keyifli okumalar.
Uzun zamandır listemde olan bir kitaptı Ahraz, sevgili 
Yeşim Uzundal sayesinde. Edebi açıdan çok dolu bir kitap olduğunu düşünüyorum. Metroda, otobüste vesaire üstünkörü okunabilecek bir kitap değil kesinlikle. Anlatılanı hissetmek için, imgeleri anlamak için kendinizi vererek okumanız gerekiyor bence. İnsanların nasıl kendilerinden olmayanları dışladığını, onları günah keçisi ilan ettiğini anlatıyor.
Kitap İsrafil isimli ahraz bir çocuğun çevresinde geçiyor. İsrafil bize hissetmek için, anlamak için duymak gerekmediğini öğretiyor. İsrafil'in annesi Adile ise hayatı boyunca ezilmiş, insan olarak kabul edilmemiş, artık hissetmeyen, yaşayan ölü bir kadın.
Ben kitabı okurken maalesef ara vererek ve metroda gürültünün içinde okuyarak bir hata yapmış bulundum. Kitabı daha derinde hissetmek için ileride tekrar okumayı planlıyorum.
Herkese keyifli okumalar dilerim.
Yeşim Uzundal sayesinde. Edebi açıdan çok dolu bir kitap olduğunu düşünüyorum. Metroda, otobüste vesaire üstünkörü okunabilecek bir kitap değil kesinlikle. Anlatılanı hissetmek için, imgeleri anlamak için kendinizi vererek okumanız gerekiyor bence. İnsanların nasıl kendilerinden olmayanları dışladığını, onları günah keçisi ilan ettiğini anlatıyor.
Kitap İsrafil isimli ahraz bir çocuğun çevresinde geçiyor. İsrafil bize hissetmek için, anlamak için duymak gerekmediğini öğretiyor. İsrafil'in annesi Adile ise hayatı boyunca ezilmiş, insan olarak kabul edilmemiş, artık hissetmeyen, yaşayan ölü bir kadın.
Ben kitabı okurken maalesef ara vererek ve metroda gürültünün içinde okuyarak bir hata yapmış bulundum. Kitabı daha derinde hissetmek için ileride tekrar okumayı planlıyorum.
Herkese keyifli okumalar dilerim.