“Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh’un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız.”
Birkaç parça giysi, iki çift ayakkabı hariç her şeyi ardımda bırakıp terkettim o işkence mahallini. Ben değil, bir başkasıydı sanki senelerdir orada yaşayan. Her insan dönüp son kez bakardı. İnsan değildim o evde.