Çağrı Yenigün
@cagriyenigun
"…Biliyorum. Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artk rastlamayacağım biliyorum.Birisini sevmeye kalkışmak önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, cömertlik, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçraman gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum…"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“… Şaşırmamıştım, bunun Dünya olduğunu biliyordum, kendini birden çıplak gösteren Dünya. Bu saçma sapan koca varlığın karşısında öfkeden bayılacaktım. Bütün bunların nereden çıktığını, nasıl olup da hiçlik yerine bir dünyanın
var olduğunu bile soramıyordu insan. Bunun anlamı yoktu, dünya her yandaydı, önde, arkada. Ondan önce hiçbir şey yoktu. Hiçbir şey. Onun var olmadığı bir an yoktu. Beni tedirgin eden buydu işte: Bu akıl donduran kurtçuğun var olması için hiçbir neden yoktu kuşkusuz. Ama var olmamış olması da olanaklı değildi. Düşünülemez bir şeydi bu: Hiçliği tasarlamak için önceden burada, dünyanin ortasında, gözler fal taşı gibi açık, canlı olarak bulunmak gerekiyordu; hiçlik benim kafamdaki bir düşünceydi sadece, bu sınırsızlık içinde salınıp duran bir düşünce: Bu hiçlik varoluştan önce gelmemişti, o da ötekiler gibi bir varoluştu ve birçoğundan sonra ortaya çıkmıştı…”
“… Var olan her şey nedensiz ortaya çıkar, zavallılığı yüzünden varoluşunu sürdürür ve rasgele ölür…”
“Ve ben, (yumuşak, güçsüz, müstehcen, sindirim yapmakla meşgul, kara düşüncelerle salınan) ben de fazlalıktım. İyi ki hissetmiyordum bunu, daha çok anlıyordum. Ama içim rahat değildi, hissetmekten korkuyordum. (Hala korkuyorum, beni ardımdan yakalayıp bir deprem dalgası gibi havaya kaldırmasından şu an bile korkuyorum.) Şu gereksiz varoluşlardan hiç olmazsa birini ortadan kaldırmak için canıma kıymayı düşündüm belli belirsiz. Ama ölümüm bile fazlalık olacaktı. Şu güleç bahçenin dibinde çınar ağaçlarının arasında, şu çakıl taşlarının üzerinde cesedim de, kanım da fazlalık olacak. En sonunda, temizlenmiş, kabuğu çıkarılmış, diş gibi temiz ve ak pak kemiklerim de fazlalık olacaktı: Her zaman için fazlalıktım ben.
…”