Dünya halinde mükemmelliği, başkalarının değerlendirmeleri ve görünen taraflarım üzerinden elde etmeye çalıştıkça, bir ayağım hep taşa takılıyor. Bunun yerine, düşüncelerimin düzenlenmesi bir bakıma eksik ama kusursuz bir mükemmellik hali oluşturur. Eksiklik, yolculuğun tamamlanmayacak bir yol olmasından ileri gelir.
Son ve olmuşluk yoktur, kusursuzluk yolda olmanın kendisidir.