Franny Glass
@callmefranny
let everything happen to you
beauty and terror
just keep going
no feeling is final.
-Rainer Maria Rilke
youtu.be/dN1XUV6QclU
Özel Eğitim Öğretmeni
Lisans
always somewhere*
20 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Efsane, İnanç, İman ve İster İnan İster İnanma!
“Bu kitaptaki hikâyelerin hepsinde bir süre için inandığım şeyler vardır ve bunların bazılarının biraz ürkütücü olacağını biliyorum ama yine de işe birlikte başlarsak sağ salim çıkacağımıza da inanmaktayım ama önce hep birlikte şunları tekrarlayalım:
Bir on sentliğin, bir treni raydan çıkaracağına inanıyorum.
New York kanalizasyonunda timsahlar ve midilli atları kadar büyük fareler olduğuna inanıyorum.
Bir çelik çubukla bir insanın gölgesinin kopartılacağına inanıyorum.
Bir Noel Baba olduğuna ve Noel zamanında sokakta gördüğüm o kırmızı elbiseli insanların onun yardımcıları olduğuna inanıyorum.
Çevremizde gözle görülmeyen bir dünya olduğuna inanıyorum.
Tenis toplarının içinde zehirli gaz olduğuna ve birini ikiye kestiğiniz takdirde çıkan gazın insanı öldüreceğine inanıyorum.
Her şeyden çok da hayaletlere inanıyorum.
Tamam mı?
Hazır mısınız?
İyi.
İşte elim.
Şimdi içeri giriyoruz.
Ben yolu biliyorum.
Sizin bütün yapmanız gereken şey, elimi sıkıca tutmak ve inanmak olacaktır.”
Bangor, Maine
6 Kasım 1992
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Acı hâlâ oradaydı ve geri döneceği anı bekliyordu. Ve bir değil, iki kazık vardı. Can acısı o kazıklardı. Kafasının önemli bir bölümü gerçeği kavramadan çok önce beyninin bir noktası bunu anlamıştı. O parçalanmış kazıklar kendi kırık bacaklarıydı.
Ama ancak uzun bir süre sonra dudaklarını birbirine yapıştırmış olan kuru tükürükleri parçalamayı ve kadına boğuk boğuk, “Neredeyim?” diye sormayı başardı. Kadın başucunda oturuyordu. Elinde bir kitap vardı. Kitabın yazarının adı Paul Sheldon’du. Bunun kendi adı olduğunu anımsadı ve hayret de duymadı.
Kadın, “Colorado’da,” dedi. “Sidewinder’da. Adım Annie Wilkes. Ve ben…”
Paul, “Biliyorum,” diye mırıldandı. “Sen benim bir numaralı okuyucumsun.”
Annie gülümsedi. “Evet. Gerçekten öyle.”
"Her insan kendine özgü bir biçimde atıyor adımını deliliğe. Ben bir meteorolojist kızı olduğumdan, söz konusu uçuk yaz günlerinde sanrılarımı donatan şahane görüntülerin göksel olması pek şaşırtıcı değildi belki. Uzayın özgün ışık dalgaları arasında; bulutların, yıldızların kıyısından köşesinden geçerek buz kristallerinden oluşan sonsuz alanlarda kayıyor, uçuyor, kimi kez paldır küldür yuvarlanıyordum.
Şimdi bile kafamdaki o özel gözü açtığımda durmadan parçalanan ve değişen bir ışık görebiliyorum; ayrıca döne döne kilometreler boyu uzayan, değişken ama çarpıcı renk halkaları da var. Bir de belli belirsiz, nedense şaşılacak ölçüde solgun uydu aylar görüyorum donanma fişeği gibi ışık saçarak dönen bir gezegenin çevresinde. Satürn gezegeninin uyduları yanından kayarken 'Uçur Beni Aylara' diye şarkı söylediğimi ve bunu çok komik bulduğumu hatırlıyorum. Daha önce yalnızca düşlerimi süsleyen, arada bir özlemini duyduğum bir dünyayı görüyor, içinde bulunuyordum."
Aşk'ı taşır kadınım gözlerinde,
soylu kılar bu yüzden baktığını;
nereden geçse erkekler ona döner,
titrer selamıyla yürekler,
öyle ki yüzünü eğer kişi, solar gider,
ve inler o an kusuruna esefle:
Duramaz onun önünde kibir ve öfke.
Elverin kadınlar, onurlandırayım onu.
Bir tatlılık doğar ve düşünce, alçakgönüllü,
konuştuğunu duyanın yüreğine,
bu yüzden onu ilk gören değimlidir övgüye.
Nasıldır hafifçe gülümserken
ne söze gelir ne akılda kalır,
öyle bir tansık, yeni ve soylu işte.
Bütündür Aşk ile soylu yürek,
bilgenin dediği gibi şiirinde,
öyle ki yoksa biri, yaşayamaz öteki
ustan yoksun ussal bir ruh gibi.
Doğa yapar onları hazır olduğunda aşka,
Aşk efendidir yürekse onun evi,
uyur ve dinlenir orada,
bazen kısa bazen uzun süre.
Güzellik belirir bilge kadında sonra
öyle hoşlanır ki gözler, yürekte
bir arzu doğar o hoş şeye
ve öyle uzun kalır orada bazen,
uyandırır Aşk tinini.
Kadında da bunu yapar erkeğin değerlisi.