Burada sadece ben varım. Belki biraz bencilce ama bence tüm bu alıntılar ve incelemeler; yaralarımın ilacı, derinden hissettiğim rahatsızlığın veya beni uykumdan alıkoyan o düşüncelerin bir yansıması. (Tuğçe)
Bir zamanlar kimdim, biliyorum; kim olabilirdin, onu da biliyorum; ama artık yazmakta olduğum şu satırlardayın yalnızca. Nasıl bir tabiata sahibim, emin değilim ve kendimi yazarken bulmak beni şaşırttı doğrusu.
“Zaman sensin” demiş Aragon kırk yıldır sevdiği, övdüğü, yücelttiği, kendisine esin, yaşam kaynağı olan kadına, “yaşam sensin”... Ne mutlu “yaşam sensin” diyebilmek bir kadına, bir erkeğe, bir dosta, bir sevgiliye, böyle birine kavuşabilmek, yoldaşlık edebilmek! Yaşamı onun varlığında, duyabilmek sonuna dek, gün gün, yıl yıl...