6/10
2021 56. kitabı
“Bir deniz günlüğü tutmadım. Gemide çalıştığım yıllarda da bir ikisi dışında denizle ilgili öykü yazmadım. Anlatıldıklarında ilginç gelebilecek bazı olayları öyküleştirmeyi hiç düşünmedim. O ortamdan uzaklaştıktan sonra bende bıraktığı izlerin bazıları öykü kapılarımı çaldı. Bu hep böyle olur; belki de bir özlemdir. Yazın kış koşullarındaki öyküler, soğuk kış günlerinde ise bunaltıcı sıcaklar çağırır beni.” Diyen Cemil Kavukçu’un 13 öyküden oluşan denizci öykülerinden oluşuyor kitap. “Deniz denize dayanabilenlerin işidir.” ana fikirli sert , yalnız, bol içkili ve kendi jargonlarıyla anlaşan denizcilerin öyküleri.
Ben London, Hemingway tarzı denizci öykülerini sevsem de bu kitabı sevemedim. Öyküler aynı kişiler üzerinden olduğundan kendini tekrar ediyor hissi oluşturdu. Yazarın okuduğum ilk kitabı dili akıcı ama edebi bir lezzet alamadım. Yorumlarım tamamen kendi düşüncem ama okumadaydım da olurdu diyeceğim kitaplardan oldu maalesef...
9/10
2021 54. kitabı
Nurdan Gürbilek, okuduğum en etkileyici Türk yazarlarının arasına girdi. Yeni tanışsam da akademik eleştirmenlere göre daha samimi hissettirdi ve diğer kitaplarını da okuma isteği oluşturdu. Kitapta ne yok ki edebiyat sinema az da olsa resim ve müzik sanatın olmazsa olmazları...
Kitap 10 ana bölümle kaçmak, kovulmak ve dönmek üzerine denemelerden oluşuyor. Ana konu üzerinde yazarlar arasında karşılaştırmalar yapıyor, aradaki bağlantıları, birbirlerine olan etkileri, yazarların yazdıklarının arkasında yer alan kişisel hayatlarına dair bilgileri ve kitabın içeriğinden yola çıkarak yazarların sorduğu soruları, edindikleri problemleri, üzerinde durdukları meseleleri anlatıyor. bahsedilen kitapların bazılarını daha önce okuduysam da o kitap ve yazarlara bakış açım değişti, okumadıklarımla da okuma sırama aldım.
Entellektüel ama samimi bir arkadaşla muhabbet tadında sıkmayan güzel bir kitap. Kesinlikle tavsiye ederim...
10/10
2021 51. kitabı
Keşke Rusça ve Fransızca bilseydim dedirten kitap... Lisede ingilizcesini hediye aldığım kalınlığından dolayı bir türlü cesaret edip okuyamadığım Savaş ve Barış’ı gözümü karartıp bir kaç günde bitirmiş bulunmaktayım. Okumak için geç kaldığımı düşünmüyorum, hatta iyi ki daha önce okumamışım. Belli bir kitap okuma rutini olmayan ve kitap okumayı hatta klasikleri sevmeyen kişilerin uzak durması gerek bir kitap. İnceleme yazacak kadar kendimi yeterli hissetmediğim için sadece şu an dimağımda kalan tadını not almak istiyorum. Klasiklerden fazla ve bir kaç isimli karaktere aşina olsam da kitaba girmem ve atmosferi yakalamam biraz vaktimi aldı. Balzac gibi Tolstoy’un da karakterlerini uzun uzun tanımlaması, geliştirmesi artık aşinalığı hissettirdiğinde aksiyona geçirmesi en sevdiğim yönlerinden. Karakteri bol olsa da bir kaç aile arasında geçen aşk, dostluk, fedakarlık,kıskançlık, aile yaşantısı... gibi insani olaylar dönemine ve aslında tüm dönemlere göre yorum katılarak anlatılıyor. Kitap aynı zamanda kendi döneminden 60 yıl öncenin savaşını objektif bir gözle anlatan bir tarih kitabı olma özelliğini taşıyor. Savaş ve Barış benim için okudum bitti diyebileceğim bir kitap değil. Aldığım notlar ve altını çizdiğim cümleleriyle kütüphanemde en güzel yeri alacak.
8/10
2021 47. kitabı
Halide Edip'in günümüzden bir asır öncesinin şartlarına göre idealize ettiği bir kadın olan Handan'ın romanı.
Handan güçlü ve akıllı tasvir edilmesine rağmen, kimliğini tanımlamak için yine erkeklere ihtiyacı olmuştur. Zekasını yarıştırdığı Nazım’ın ideolojinin soğuk kollarındansa dişiliğini hissettiren Hüsnü paşayı tercih etmiştir. Roman 66 mektuptan oluşturularak karakterlerin birbiri ağzından dinlenmesini sağlamıştır. İçerisinde pişmanlık, aşk ve ihanet temellerine dayandırarak batılılaşma, aile içi ilişkiler ve evlilik kurumuna bakış anlatılmıştır.
Türk edebiyatına M.Rauf’un Eylül’ünden sonra giren ve Peyami Safa ile ön plana çıkan psikolojik analizler Handan’da da fazlasıyla kullanılmış. Halide Edip’in diğer kitaplarına nazaran memleket meseleleri ikinci planda kalmış gibi gözükse de o dönemin siyasi çekişmelerini alt metinlerden çıkarabiliyoruz.
Keyifli okumalar...
8/10
2021 37. kitabı
Balzac’ın, insanlık Komedyası’nın “Taşra Yaşamından Sahneler” bölümünün bir romanı. İçinde yaşadığı toplumu ve bu toplumdaki belirgin tipleri eşsiz bir gözlemcilik ve titizlikle eksiksiz olarak canlandıran Balzac platonik ve umutsuz bir aşkı konu alır. Vadideki Zambak, ilk yayınlanışında beklenen ilgiyi görmemiş, Honore de Balzac’in en az satılan kitaplarından biriyken daha sonra yazarın en sevilen, en çok okunan romanlarından biri olmuş.
Vadideki Zambak’da 19. yüzyıl Fransız edebiyatı, romantizmle gerçekçiliğin kesiştiği noktada , yasak bir aşk çevresinde gelişir. Romanın anlatıcısı ve kahramanı Feliks anne,baba sevgisinden uzak, kardeşleri tarafından küçümsenen, baskı altında bir çocukluk geçiren, zengin ve soylu bir ailenin küçük oğlu olan bir gençtir. Kendi içine kapanmış, baskılanmış ve nasıl yaşanacağını öğrenememiştir. Baloda hiç tanımadığı güzel bir bayanın omuzları onu büyüler ve kendini tutamayıp omuzları öptükten sonra bu kadına aşık olur. Henriette ise kendini sevmeyen bir eş ve sonsuz tutkuyla seven Felix ve özellikle çocuklarına karşı görev duygusu arasında git geller yaşamaktadır. Buradaki aşk bana Genç Werther’in anılarını hatırlattı.
Roman bizim için alışılmış 19.yy realizminin bir örneği olsa da çağının çok ötesinde yazılmış. Balzac’ın inanılmaz gözlem yeteneği, ayrıntılı betimlemeleri ve plikolojik çözümlemeleri beni kendine hayran bıraktı. Ona boşuna romanın shakespeare'i demiyorlar. Sıradan bir aşk hikayesi olarak değil zamanının ötesinde yazılmış bir klasik olarak değerlendirilmeli. Keyifli okumlar....
