can samati
@cansmti
2026 yılında çoğunlukla çağdaş yabancı/Türk edebiyatı okumayı planlıyorum.
İstanbul
15 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Sessizliğin Politikası
Vejetaryen ile ilgili içimde yoğunlaşmış, taşmayı bekleyen düşünceler yok. 
Han Kang ’ın diğer metinleriyle kıyaslandığında Vejetaryen daha kolay okunan, daha az direnç gösteren bir roman. Beni derinden etkilediğini söyleyemem; yine de okurda sessizce iz bırakan, hafife alınamayacak bir metinle karşı karşıyayız.
Genellikle incelemesinde romanın konusunu uzun uzun anlattığım kitaplar, okuduğum en iyi romanlar olmuyor. Dilim hikâyeye yaslandığında, metnin bende açtığı boşluğun aslında ne kadar sınırlı olduğunu da kabul etmiş oluyorum. Vejetaryen'e inceleme yazarken de aynı noktada durduğumu fark ettim.
Vejetaryen üç bölümden oluşuyor ve her bölümde anlatıcı değişiyor. Romanın merkezinde Yonğhe var; ancak onu hiçbir zaman kendi sesinden dinlemiyoruz. İlk bölümde kocası, Yonğhe’nin bir sabah et yemeyi bırakmasıyla başlayan süreci anlatıyor; ikinci bölümde bakış açısı enişteye geçiyor ve metin beden ile arzu etrafında daha rahatsız edici bir hatta ilerliyor. Son bölümdeyse sözü ablası alıyor ve roman bakım, suçluluk ve dayanma hâlleri üzerine kapanıyor.
Yonğhe’nin et yemeyi bırakması romanda başından itibaren mutlak bir reddiye olarak kurulmaz; ailenin sert müdahalesinden önce, et dışındaki yiyecekleri reddetmediğini görürüz. Yani ortada bilinçli bir kendini yok etme arzusu yokken, aile baskısı bireysel bir tercihi ahlaki bir suç, hatta düzeltilmesi gereken bir sapma hâline getirir. Zorla yedirilen her lokma, kararın içeriğinden çok itaati hedefleyen bir şiddet biçimine dönüşür. Hastanedeki zorla besleme ile aile sofrasındaki baskı arasında bu yüzden özsel bir fark yoktur; biri “iyileştirme”, diğeri “terbiye” adı altında aynı tahakkümü sürdürür.
Yonğhe’nin babasının, Yonğhe’yi ısıran köpeği öldürüp yemek olarak sofraya getirmesi romandaki en sert sahnelerden biridir. Aile
Vejetaryen ile ilgili içimde yoğunlaşmış, taşmayı bekleyen düşünceler yok. Han Kang ’ın diğer metinleriyle kıyaslandığında Vejetaryen daha kolay okunan, daha az direnç gösteren bir roman. Beni derinden etkilediğini söyleyemem; yine de okurda sessizce iz bırakan, hafife alınamayacak bir metinle karşı karşıyayız.
Genellikle incelemesinde romanın konusunu uzun uzun anlattığım kitaplar, okuduğum en iyi romanlar olmuyor. Dilim hikâyeye yaslandığında, metnin bende açtığı boşluğun aslında ne kadar sınırlı olduğunu da kabul etmiş oluyorum. Vejetaryen'e inceleme yazarken de aynı noktada durduğumu fark ettim.
Vejetaryen üç bölümden oluşuyor ve her bölümde anlatıcı değişiyor. Romanın merkezinde Yonğhe var; ancak onu hiçbir zaman kendi sesinden dinlemiyoruz. İlk bölümde kocası, Yonğhe’nin bir sabah et yemeyi bırakmasıyla başlayan süreci anlatıyor; ikinci bölümde bakış açısı enişteye geçiyor ve metin beden ile arzu etrafında daha rahatsız edici bir hatta ilerliyor. Son bölümdeyse sözü ablası alıyor ve roman bakım, suçluluk ve dayanma hâlleri üzerine kapanıyor.
Yonğhe’nin et yemeyi bırakması romanda başından itibaren mutlak bir reddiye olarak kurulmaz; ailenin sert müdahalesinden önce, et dışındaki yiyecekleri reddetmediğini görürüz. Yani ortada bilinçli bir kendini yok etme arzusu yokken, aile baskısı bireysel bir tercihi ahlaki bir suç, hatta düzeltilmesi gereken bir sapma hâline getirir. Zorla yedirilen her lokma, kararın içeriğinden çok itaati hedefleyen bir şiddet biçimine dönüşür. Hastanedeki zorla besleme ile aile sofrasındaki baskı arasında bu yüzden özsel bir fark yoktur; biri “iyileştirme”, diğeri “terbiye” adı altında aynı tahakkümü sürdürür.
Yonğhe’nin babasının, Yonğhe’yi ısıran köpeği öldürüp yemek olarak sofraya getirmesi romandaki en sert sahnelerden biridir. Aile