Sercan Şimşek
@cansrcn
Kitapların Dünyasında Kendi Dünyasını Bulmaya Çalışan Bir Okurum.
Yolumuz bu kez de yüzyıllar öncesi Lidya krallığında yaşanan olaylar ile 80’ li yılların Türkiye’sinde yaşanan olayların harman yerine düşüyor. Yol üzerinde; Lidya krallığında yaşayan Halludas, Edusa, Namirek ve Mehte isimli dört genç ile tanışıyoruz. Bu gençlerin entrika dolu hayatlarını çözmeye çalışırken devir değişiyor krallıklar yıkılıyor, pusulanın ibresi gelip Türkiye’nin 80’li yıllarında takılı kalıyor. Burada ise karşımıza Lidya dönemindeki dört gencin aynadaki sureti olan Sadullah, Asude, Keriman ve Ethem çıkıyor. Bu kahramanlar üzerinden savaşları, sağ sol çatışmalarını, ihanetleri, savrulan hayatları, sanat ve de aşk denen dilemmayı ilmek ilmek işleyerek öğreniyoruz. Sayfalar ilerledikçe tarihin bilinmeyen yüzünü, bilinen yüzünün aydınlattığına tanıklık ediyoruz ve İskender PALA tarih okutmayı yine başardın demeden duramıyoruz. İki farklı çağda yaşanan olayların benzerliği bizlere hayretler uyandırırken, akıllara şu düşünceyi getiriyor: Elbiseler, suretler ve medeniyetler sürekli değişir ama insan ruhu asla değişmez yeryüzü sahnesinde. Son olarak eser bize; tarihin tekerrürden ibaret olduğunu ve insanoğlunun hemen her dönemde aynı ihtiraslara, kibre ve öfkeye mağlup olduğunu idrak ettirerek kapağını kapattırıyor.
Reklam
Elif ŞAFAK’ın köşe yazısı olarak yayınladığı yazılarının toplandığı deneme türünde yazılmış bir eser okuduk. Yapıt; “karmaşık geçmişleriyle hesaplaşan/ hesaplaşamayan, çetrefil, dinamik, renkli, zor topraklar, dinmeyen tartışmalar, bireyini hırpalayan toplumlar, hüzün ve isyan ve her şeye rağmen buram buram gelişen sanat, edebiyat aşk” ve daha birçok tema üzerine şekillendirilmiş. Yani kalabalık dünya içerisinde yalnızlaşan insanın, karmaşık ve karanlık dünyasına ışık yakan konular var içerisinde. Diğer kitaplarından da alışık olduğumuz Elif Şafak’ın feminist karekterine bu kitapta da rastlıyoruz. Bazen onunla beraber yolculuğa çıkıyoruz, bazen de dilimize dolanmış aforizmaların altında yatan sebebleri görüyoruz. ŞAFAK; topluma bir ayna tutmuş ve aynaya yansıyan zıtlıkları, yanlış ve yolunda giden her ne var ise yansıtmaya çalışmış. Ayrıca günümüzün vebası olan kadın cinayetlerine de bir bölüm ayırmış. Eserin en beğendiğim yönü ise M. K. PERKER’in çizimlerinin sayfalar arasına serpiştirilmesiydi. Yapıta güzel bir renk katmış. Son olarak bir şey söylemek gerekirse Elif ŞAFAK’ın yazarlık serüvenini, fikri dünyasını ve olaylara bakış açısını öğrenmek için okunabilecek bir kitap diyebiliriz.
Eser Fakir BAYKURT’un Yılanların Öcü üçlemesinin son kitabı. İlk iki kitapta mekanımız Burdur’un bir köyü ve konumuz yoksul varsıl çatışması iken son kitapta yazarımız bizi şehre göç ettiriyor ve sorunları daha da büyütüyor. Şehre göçen Kara Bayram geçim derdine düşüyor şehir hayatına ayak uydurayim derken farklı farklı düşüncelere kapılıyor. Ailesini de peşinden sürüklemek istiyor. Lakin işler hiç te kendsinin istediği gibi olmuyor. İlk iki kitapta küçük bir köylü çocuğu olarak karşımıza çıkan Ahmet son kitapta büyüyor ve bir üniversite delikanlısı oluyor. Ahmet’in okuma uğruna verdiği mücadeleleri, kendi yolunu bulabilme çabaları, dönemin siyasi olaylarını idrak etme çabaları üzerine şekillenen roman; sağ sol, muhafazakar modern kesim hakkında da çok detay bilgileri bizlere veriyor. Aslında Fakir BAYKURT toplumcu gerçekçi görüşünü okuruna Ahmet’in edebi yönelimi üzerinden ve kitabın yine bir başka kahramanı olan Abdullah Hoca üzerinden açıklamaya çalışıyor. Romana büyük bir pencereden bakmaya çalıştığımızda konuşanın Ahmet olmayıp Anadolu halkının ta kendisi olduğunu görüyoruz. Edebiyat sosyolojisi ve toplumbilimi açısından muhakkak okunması gereken bir romandır.
