Sercan Şimşek
@cansrcn
Kitapların Dünyasında Kendi Dünyasını Bulmaya Çalışan Bir Okurum.
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Yüksek Lisans
Gaziantep
95 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Samiha AYVERDİ, edebiyatımızın islam, kültür, tasavvuf üçlemesinin en mühim yazarlarından birisidir. Bireyin iç dünyasını esas alan eserleri ile tanınan yazarımız Mabette Bir Gece’de de bu huyundan vazgeçmemiş. Eserin içerisinde bulunan kısa küçük, küçürek hikayelerde kahramanların iç dünyalarından yola çıkarak onları edebiyat, sanat, felsefe, tasavvuf gibi önü sonu olmayan sokaklarda dolaştırıp bu terimleri birbirleriyle ustaca harmanlamış. Eser Takdim bölümü ile başlayıp Nokta, Dost, Harman… gibi bölümlerle devam ediyor ve Bir Mektup bölümü ile de son buluyor. Eserin içinde yer alan bütün hikayelerde, Anadolu insanı dünü , bugünü ve yarını ile olduğu gibi bütün doğallığı ile vücud buluyor. Hikayelerdeki kahramanlar dini, içtimai ve kültür bakımından satırlar aracılığı ile okur ile konuşur olmuş. Yine satırlarda fazlasıyla şairane tasvirler ve aşk ile aşkınlığın naif üslubu yatıyor. Bazı hikayeler evliya menkıbeleri tadında okutturuyor kendisini,bazıları da dostane bir tavırla. AYVERDİ, Türkçemizi ustalıkla kullanmış bazı cümleler; üzerinde durup şöyle derinden bir nefes alarak uzun uzun düşünmemizi istiyor. Eğer bir Osmanlı hanımefendisinin dil zenginliğinden fazlasıyla istifade ederek son cümleyi okuyup kapağı kapatıyoruz.
Reklam
Duru durağı olmayan okuma eyleminde Halil CİBRAN’ın satırlarına denk geldik. İyiki de denk geldik. Eser; El Mustafa isimli ana kahramanımıza Orfales halkının soruları ve El Mustafa’nın cevapları şeklinde ilerliyor. Eserin dili oldukça sade ve akıcı. İlk sayfadan itibaren kitabın sarmalına kapılıyoruz ve kullanılan doğa motiflerini, metaforları anlamaya çalışıyoruz. Bu da esere ayrı bir renk katıyor. Sayfalarda dini emareler bolca var çünkü Cibran eseri kaleme alırken İncil’in dilinden fazlaca yararlanmış ve de semavi dinlerin kült kurallarını bilgece işlemiş. Bazı cümleler, okurun kendisini ve içinde yaşadığı dünya düzenini sorgulamaya itekliyor. Lakin bu eylemi gerçekleştirirken ders verme, yön gösterme gibi bir çabaya girişmiyor. Bunun yerine okuyucunun kendi yörüngesini bulmaya yardımcı oluyor. Kitabın sayfalarında dolanırken Friedrich Nietzsche tadı geliyor damağımıza çünkü yazar Nietzsche’ye öykünmüş. Özgürlük, dostluk, suç, ceza, aşk, sevinç ve üzüntü gibi insanın özüne dair bilgilere çokça rast geliyoruz. Sayfa sayısı az fakat etkisi çok bir eser. Bitirdim deyip kaldırıp rafa konulacak bir kitap değil. Zaman zaman açıp bize iyi gelecek olan bölümleri tekrar okumalık bir eser. Kitapla kalın!
Mahur BesteEdebiyat
“Mahur Beste” isimli eserine konuk olduk. İlk sayfayı açar açmaz Behçet beyi görmemiz bizleri sevindiriyor. Çünkü bu karakteri TANPINAR’ın diğer eserlerinden tanıyoruz. Eser; yazarımızın diğer kitapları olan “Huzur”ve “Sahnenin Dışındakiler” ile bir ahenk oluşturmuş nehir roman niteliğinde. Kendisini konu ve zamandan soyutlamış çünkü okuruna konusu şudur dedirtmiyor. Abdülhamit döneminde yaşam sürmüş Behçet beye ve onun baba sorunsalına tanıklık ediyoruz. Sayfalar ilerledikçe kitap Behçet bey üzerinden devam edecek sanıyoruz fakat bir bakıyoruz ki diğer karakterler koronun çok sesli parçaları gibi bir bir çıkıyor sahneye. Behçet beyin babası, eşi Atiye, Atiye’nin babası, babalarının arkadaşları, eşleri derken geniş bir aile ile tanışık oluyoruz ve başlıyoruz karakter analizlerine. Her bir karakteri tanımaya, anlamaya çalışırken bir de ne olsun arka planda Tanzimat Dönemi, Abdülhamit, meşrutiyet ve dönemin İstanbul’unu anlamışız. Birçoklarına sıkıcı gelen eser okuruna muazzam bir dil şöleni sunarak kapağını kapattırıyor.