Cansu
@cansuctnn
Ruhum sana kanmam diyor..
eski hesap kapandı.
gt vardiuurrr
Livaneli'den okuduğum 5. kitap oldu Bir Kedi, Bir Adam, Bir Ölüm. İlk sayfalar zihnimde çok oturmasa da ilerledikçe olay daha akıcı, anlaşılır ve merak uyandırıcı hale geldi. Livaneli'nin kalemini genel olarak beğenirim. Bu kitabında da ilk sayfalardan sonra o anlatım şeklini buldum. Kitabın ana karakteri Sami'nin geyik hikayesi ve kedisi Sirikit'in varlığına dayanan "şüphe" bana Kardeşimin Hikayesi romanındaki ana karakterin yaşadığı durumu anımsattı. Yine bu kitapta da o romanda olduğu gibi, sevgilisini kaybeden ana karakter bir nevi aklı dengesinde gelgitler yaşıyor ve gerçek ile hayal arasında gidip geliyor. Kitabın sonuna iki ayrı iki farklı final koyan yazar burada bana yine kendisinin Mutluluk romanını anımsattı. Mutluluk romanının sinema uyarlaması da var ve romanın sonu ile filmin sonu farklı. Livaneli Bir Kedi, Bir Adam, Bir Ölüm romanında farklı finali sinemaya bırakmamış, kendisi iki finali de yazmış. Okunabilecek bir kitap, Livaneli'nin en iyisi olmasa da.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Her insanın bir öyküsü vardır ama her insanın bir şiiri yoktur"
Düşünüyorum da bir zamanlar ;
Susmak zorunda kalıyor olmak ne zordu.
"Ön yargılardan uzak
Eğilip içimize baksak."
Herkese , beklenen her yere aynı anda yetişmekten vazgeçiyor insan. Bir kere konuşan, ifade eden oldun mu, sanki hep bunu yapman gerekiyormuş gibi oluyor aslında böyle bir zorunluluğumuz yok.
Keşke herkes hiçbir durumu olmak zorunda olmasa, duygularına, isteklerine göre seslense anlaşılır olsa. Her zaman birilerine gerçek duygularımla bir şeyler anlatmaya çalıştım. Evet anlattım hakikatten ama baktım ki geçmişe tek yaptığım doğrusu olmayan insanlara anlatmak çabası. Sanırım ben hep bunu yaptım. Yanlış insanlara, yanlış yerlerde, yanlış zamanda doğru şeyler anlatarak anlaşılırım sandım. Yanıldım..
Sonra sustum, susmak zorunda kaldım.
Sonuç mu; içime atan, ne istediğimi bilmeyen, en son beni ne mutlu ettiğini bile hatırlamayan, olaylara karşı tepkisini kaybetmiş, sabah işe giden akşam aynı yolu kullanarak evine gelen ve haftalar geçsin, aylar bitsin diye kendini hayatın akışına bırakan o amaçsız insanlardan oldum.
Neydim ben sahiden?
Nasıl bir hayat istiyordum, bu muydu gerçekten?
Bazen ipi kopmuş bir uçurtma oluyordum bazen de kulelere imrenen bir çukur ..İyi değildim vesselam...
Korkuyordum hem de çok ve bu korkularımı anlatabileceğim hiç kimsem yoktu.
Bir kere daha hatta defalarca soruyordum kendime kimlerin yarası, kimin yarısı idim?. Bulamıyordum, susuyordum..
Bir insan bu kadar yalnız kalabilmeyi nasıl başarır?
Duygularımı saklaya saklaya kendimi tanıyamaz hale gelmiştim.
Zaman geçtikçe her şey yabancılaşmıştı. Ailem, dostlarım , adımladığım sokaklar, hatta kendim bile.
Olgunlaşmak mı , büyümek mi bu, öyleyse yerimde saymayı tercih ederdim.
Çocukken büyümek benim için, her şeyi yapma
“Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal.”
Özdemir Asaf’ı ve şiirlerini hep çok sevmişimdir. Bu şiirleri öylesine nahif öylesine içten ki birçok şiirin altını çizmeden ve tekrar tekrar okumadan edemedim.
Asaf’tan okuduğum ikinci eserdi Lavinia. Kısacık olmasına rağmen bu eseri daha çok sevdiğimi itiraf etmeliyim. Kitapla ve şiirle kalın.
en sevdiğim kitap desem?1K
"Bir ipek atkım olsa, " dedi, "boynuma sarıp götürebilirim. Bir çiçeğim olsa, koparıp onu da götürebilirim. Ama yıldızları gökyüzünden koparıp alamazsınız ki...'
Çok şey demeye gerek yok harika bir kitap.
Kitap kısaca küçüklerin büyük dünyası büyüklerin küçük dünyası. Bazı kitaplar olur insanın yüreğine dokunur o tür bir kitap. Bitirmemek için uğraşıp bitirince de birkaç defa daha okuduğum hoş bir kitap.
Mükemmel bir kitap..Edebiyat
Kitabı okuduktan sonra Peyami Safa adına derin bir üzüntü duydum.
Çünkü psikolojik tahlil dediğimiz şey bundan daha iyi yapılabilir mi bilmiyorum.
Çünkü hemen hemen her cümle için “bu cümle böyle de söylenebiliyor muymuş vay be!” dedirten bir kitap okudum.
Çünkü şimdiye kadar en çok alıntı yaptığım kitap bu kitaptı sanırım hatta bir ara tüm kitabı siteye kopyalamaktan korktum.
Peyami Safa adına derin bir üzüntü duydum çünkü siyasi görüşü nedeniyle geri planda bırakılmış, gereken değer verilmemiş bir usta yazar olduğunu gördüm.
Keşke sanatçıyı kişiden bağımsız kılarak sadece sanat yönünden değerlendirsek. Ama yapamayız.
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, genç yaşta yakalandığı ve tüm hayatını etkilediği hastalığı olan bir gencin çektiği acıları ve yalnızlığını, yaşadığı aşk acısı ile harmanlayarak psikolojik tahlil ve enfes betimlemelerle ele almış olduğu bir yapıttır, diyebilirim. Hastane sahnelerdeki betimlemeler ve genç hastanın psikolojisinin aktarımı o kadar olağanüstü ki hastanenin kokusunu duyarak çektiği acıyı ta içinizde hissediyorsunuz.
Peyami Safa bu eseri eski kadim dostu Nazım Hikmet Ran'a ithaf etmiş.
Ve kitabın arkasında da bulunan Nazım Hikmet'in kitap ile ilgili düşünceleri şöyledir;
"Ben Peyami'nin bu son romanını üç defa okudum, otuz defa daha okuyabilirim ve okuyacağım. Bu kitabın karşısında ben, yıldızlı göklerin sonsuzluğuna bakanve k layetenahi (sonsuz) alemde yeni pırıltılar, o zamana kadar hiçbir gözün görmediği acayip, fakat hakiki alemler keşfeden müneccimin hayranlığını duymaktayım. Eğer ıstırabı, azabı ve nefleyi coşkun bir ciddiyetle duyan öz ve halis halk kitleleri okuma yazma bilselerdi, bu romanın on bin, yüz bin, hatta bir milyon satması işten bile değildir."
Görüşlerini ve siyasi olaylar ve durumlara tutumunu hiçbir bağlamda kendimle