yapım gereği kitaptaki olaylardan çok anlattıklarıyla yazar arasındaki ilişki kurmayı daha çok severim.kitap öncelikle beklediğimden daha güzel bitiyor ama şu var ki bize bir mesajı iletmeye çalışıyorsa belki herkesin beklediği sonla bitse daha etkili olabilirdi.onun dışında insan kitaba kendini kaptırıp karakteri sevebilirse şunu da anlıyor: yaptığımız iyi ya da kötü her şeyin, büyük ya da küçük hatalarin gelecekteki yaşamımızı etkilemek gibi bir huyu var.hiçbir şey sadece o an olup bitmiyor.yazarin kendi gerçekliğindeki soyut karakterlerine bile kiyamamasi yaşamdan hep mutlu son ummasi belki de hassas ve duygusal yapısındandir.yazar intihar etti diye hatırlıyorum,mutlu sonunu kitaptaki karakterlerine dağıtmış ona kalmamis hiç.