yanlışlıkla ezmeye gelirdin güllerimi
hiç açamadı ruhum bu yüzden
ekemedim gülümsememi, tenimi
büyütemedim kalbinde kendimi.
artık düzeltemeyiz
yolun ortasına gelmediği sürece kalbin
ben gelmek istesemde
yolumun bittiği yerdeyim
yeni güller de ekemem
yeri değişmiş bahçenin
ve bugün evini de bilsem
kalbini bilemem
gül tohumları yollamak için
z.r.
Ah, ne olacak benim sonum? Geleceğim ne olacak? Böylesine belirsiz, geleceği tasarlayamadan, ona dair hiçbir şey sezemeden yaşamak ne berbat bir şey...
İçimde ona karşı tarifi imkânsız bir şefkat vardı. Yatağında nasıl uzandığını, nasıl ağır ağır nefes aldığını, saçlarının yastığa nasıl serildiğini tasavvur ediyor ve hayatta bu manzarayı görmekten daha büyük bir saadet olamayacağını düşünüyordum.