Sirius
@catesmart
心の平和
･ ｡
☆∴｡ *
･ﾟ*｡･
･ *ﾟ｡ *
･ ﾟ*｡･ﾟ｡
☆ﾟ･｡°*. ﾟ
* ﾟ｡·*･｡ ﾟ*
ﾟ *.｡☆｡ ･
* ☆ ｡･ﾟ*.｡
*
Thomas Cariyle "İşini bulan adam kut sanmıştır, başka bir kutsama istemesin" dediğinde kesinlikle haksız de ğildi. Sigmund Freud bu basit öneriyi genişletmiştir. Kendisine mutlu luğun sırrı sorulduğunda, çok kısa ama akıllıca bir yanıt vermiştir: "Ça lışmak ve sevmek."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayat aslında kaçtığım bir yer değil, fark etmediğim bir yer. Thich Nhat Hanh farkındalığı büyük laflarla değil, bulaşık yıkarken, çay içerken, yürürken anlatıyor. En çok hoşuma giden şey buydu. Çünkü farkındalık bir dağa çıkmak değil; o an nefes aldığını bilmekmiş.
Kitapta nefes bir kaçış değil, bir dönüş kapısı gibi. Zihin dağıldığında, geçmişe ya da geleceğe kaydığında tekrar eve çağıran bir şey. “Şu an”ın içinde sakin ama güçlü bir alan olduğunu hissettiriyor. Ben bunu okurken şunu düşündüm: İnsan aslında huzuru aramıyor, sadece dağılmamayı öğreniyor.
Ve sen fark ediyorsun ki çoğu zaman yaşadığını sanırken aslında otomatikte yaşıyormuşsun.
Bu kitap benim için meditasyon rehberinden çok bir hatırlatma oldu. Acele etmenin gereksizliğini, basit şeylerin derinliğini, nefesin kutsallığını hatırlattı. Farkındalık bir teknik değil; bir yaşama biçimiymiş.
Mutluluk gelecekte değil, şu anı kaçırmadığım yerde.
Pişmanlıklarla örülmüş bir zihnin içine sessizce giren bir kitap. Hayatın ya şöyle olsaydı? sorusuyla açılan kapılarını tek tek gezdiriyor insana. Nora’nın düştüğü o boşluk aslında çoğumuzun içine ara ara çöken boşluk: yanlış seçimler, kaçırılmış ihtimaller, yarım kalmış cesaretler… Kütüphanedeki her kitap başka bir hayatı anlatırken şunu fark ediyorsun: İnsan bir hayatı değil, bir sürü ihtimali taşıyor ama hiçbir ihtimal kusursuz değil. En çarpıcı tarafı da bu zaten. Hayalini kurduğun hayatlar da kendi içinde eksik, zor ve bedelli. Kitap bana şunu çok net öğretti Sorun yanlış hayatı yaşamamız değil, yaşadığımız hayata yabancılaşmamız. Mutluluk büyük bir başarı ya da mükemmel bir senaryo değil kalabilmek, seçtiğin hayatın içinde kök salabilmek. Gece Yarısı Kütüphanesi insanı motive etmiyor, daha tehlikeli bir şey yapıyor: gerçekle yüzleştiriyor. “Başka biri olsaydım mutlu olurdum” düşüncesini yavaşça elinden alıp yerine şunu bırakıyor: Bu hayat da yaşamaya değer. Ve kitabı bitirdiğinde fark ediyorsun, bazı kapıların kapanması kayıp değil; seni hayatta tutan tek şey.
Nihayetinde sadece üç şey önemlidir: Ne kadar iyi yaşadığın. Ne kadar iyi sevdiğin. Boşvermeyi ne kadar iyi bildiğin.
-Jack Kornfield.