Sirius
@catesmart
心の平和
･ ｡
☆∴｡ *
･ﾟ*｡･
･ *ﾟ｡ *
･ ﾟ*｡･ﾟ｡
☆ﾟ･｡°*. ﾟ
* ﾟ｡·*･｡ ﾟ*
ﾟ *.｡☆｡ ･
* ☆ ｡･ﾟ*.｡
*
Mutluluğa ulaşmanın bu kadar zor olmasının birinci ve en önemli nede ni, evrenin insanoğlunun rahatlığı düşünülerek tasarlanmamış olmasıdır.
Evren neredeyse ölçülemeyecek kadar geniştir ve büyük kısmı da hain ce boş ve soğuktur. Arada sırada bir yıldızın patlayıp da milyarlarca mil lik bir alan içerisindeki her şeyi küle dönüştürdüğü zaman olduğu gibi, büyük şiddet gösterilerine sahne olur. Yerçekimi alanı kemiklerimizi kır mayacak kadar olan, az bulunur bir gezegen büyük olasılıkla ölümcül gazlarla doludur. Hem çok şiirsel, hem de bir resim kadar güzel Dünya gezegeninin bile görünüşüne aidanılmamalıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İç yaşantının en üst durumu, bilinçte bir düzenin olduğu durumdur.
Bunun için, psişik enerjinin ya da dikkatin gerçekçi hedeflere yöneltil mesi ve becerilerin eylem fırsatlarıyla uyuşması gerekir. Bir hedefe ulaşmaya çalışmak bilince düzen getirir, çünkü kişi dikkatini elindeki iş üzerinde yoğunlaştırmalı ve o an için başka her şeyi unutmalıdır.
Duygular bize bilgi verir
Sevinç ya da acı, ilgi ya da sıkıntı, yaşantıladığımız her şey
zihinde bilgi olarak temsil edilir. Bu bilgiyi denetleyebilirsek, yaşamlarımızın nasıl olacağına karar verebiliriz.
İç
İnsan aklıyla her şeyi planlayabilir ama yaşamı sürdüren şey akıl değil, merhamettir. Çünkü akıl hesap yapar, iyilik ise bağı kurar.
Tolstoy’a göre insan yalnızca kendisi için yaşadığında çöker. Başkasını tamamen yok sayan bir yaşam, içten içe çürür. Bu yüzden iyilik fedakârlık değil, insanın kendini koruma biçimidir. İnsan başkasını sevdiğinde değil, başkasının varlığını kabul ettiğinde insan olur. İyilik, güçlü olduğumuzda yapılan bir şey değil; sınırlı olduğumuzu kabul ettiğimiz anda ortaya çıkan bir farkındalıktır.
Bu metin iyiliği romantize etmez. Aksine, iyiliğin çoğu zaman karşılıksız, yorucu ve sessiz olduğunu gösterir. Ama yine de insan başka türlü yaşayamaz. Çünkü insanı hayatta tutan şey arzuları değil, anlamdır; anlam ise ancak başkasıyla kurulan ilişkide doğar.
