Dslvmrslv
@ccatharsis
Hissizliğin koynundan, hiçliklerin ortasına...
Samanyolu
10 kütüphaneci puanı
755 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
İlahi adalet ve derin düşünceler üzerine...
Eğer O, yarattıklarından ıstırap ve kötülüğü uzaklaştırmayı ve herkes için mutluluğu dilemediyse, nerede O'nun adaleti ve müdahalesi? Eğer tüm bunların O'nun tarafından ortaya çıkarılmış olması mümkün değilse, O'nun her şeye kâdir olması nerededir?
geç kapitalizmin insanı bir nesneye dönüştüren yapısı
“Ölüm Pornosu” herkesin kaldırabileceği bir roman değil. Şiddet, cinsellik ve sömürü temaları nedeniyle rahatsız edici olabilir. Fakat edebi niyeti sadece şok etmek değil; modern toplumun karanlık yüzünü aynayla gösterme çabasıdır.performans ve tüketim kültürü üzerine yapılmış en uç ve en provoke edici anlatılardan biridir. Yazar, romanın merkezine pornografi endüstrisini yerleştirerek aslında yalnızca cinselliği değil, geç kapitalizmin insanı bir nesneye dönüştüren yapısını sorgular. Eser, görünürde porno sektörünün sınırlarını zorlayan bir rekor girişimini konu edinirken, alt metinlerde medya kültürü, ünlü olma arzusu, kimlik erozyonu ve toplumsal röntgencilik gibi temaları katmanlaştırır.
ruhu iğdiş edilmiş bir adamın çürümüşlük hikâyesi
Bazı ilişkiler anlatıldığında edebi bir derinlikten çok, tedirgin edici bir karanlık hissi bırakıyor insanın içinde. Özellikle yaşlı bir adamın küçücük bir kıza duyduğu arzu, hâlâ nasıl edebi bir mesele olarak ele alınabiliyor, anlamakta güçlük çekiyorum.
Kadın karakterlerin bu kadar sık nesneleştirilmesi — bir hediye, bir araç, bir sahiplik göstergesi gibi yazılması — edebiyatın neresine düşüyor, merak ediyorum.
Söz konusu kitapta, 90 yaşındaki bir adam, 14 yaşındaki bir kızı kendine doğum günü hediyesi olarak kiralıyor. Evet, bu kitap Nobel ödülü almış. Ama ben bu hikâyede edebi bir değer değil, iç karartıcı bir itiraf görüyorum.
Bana kalırsa bu, hayatı boyunca parasını kadın bedeni üzerinde tüketmiş, arzularının kölesi olmuş, ruhu iğdiş edilmiş bir adamın çürümüşlük hikâyesi. İnsan sormadan edemiyor: Bu ne zaman, nasıl ve neden "büyük edebiyat" sayılır oldu?
Bazı metinler, yalnızca yazıldıkları değil, nasıl okunduklarıyla da yüzleşmeli. Okuyucunun midesini bulandıran, vicdanını sızlatan anlatılar, salt "cesur" oldukları için kutsanmamalı. Edebiyat, arzunun değil, insanlığın izini sürmeli.
Dürtü kontrol bozukluğu utanç kaynağı
52 yaşındaki dürtüleriyle hareket eden bir Profesör hayattaki tek amacı farklı kadınlarla beraber olmak bu esnada öğrencisini ayartıp onla yatıyor bu yüzden okuldan atılıyor Profesör okuldan atıldığı dönem kızının yanına gidiyor burda da karmaşık olaylar cereyan ediyor kızına üç adam tecavüz ediyor kız bu çocuğu doğurma kararı alıyor. Hayvanlar yakılıyor bir kesitinde de çok acımasız.
Dürtü kontrol bozukluğundan kesitler utanç duygusu ile birleştirilmiş.
Bir zamanlar tutkuların vardı ve onları kötülük olarak adlandırdın. Ama şimdi sadece erdemlerin var; bu erdemlerin büyüdüler tutkularından. En yüksek hedefini yerleştirmiştin bu tutkularının kalbine, oldular bu tutkuların erdemlerin ve sevinçlerin böylece. Sen ister kindar olanlardan ol, ister şehvetlilerden. İster çılgınca iman edenlerden, isterse intikamcıların soyundan ol. En sonunda, olurlar bütün tutkuların senin erdemlerin. Bütün şeytanların senin meleklerin. Bir zamanlar mahzeninde vardı vahşi köpekler. Ama sonunda onlar kuşlara dönüştü; söylediler sevimli şarkılarını. Zehirlerinden kaynattın kendi iksirini. Dertli ineğini sağdın, şimdi o ineğin memelerinden içiyorsun tatlı sütünü. Erdemlerinin mücadelesinden doğan kötülük dışında, artık hiçbir şey büyümez kötülükten. Kardeşim, varsa eğer şansın, o zaman sadece erdemin olur ve daha fazlası olmaz: O zaman geçersin kolayca köprüden. Mükemmel bir şeydir birçok erdeme sahip olmak, ama çok ağır bir kaderdir.
