önemli bir öneri.Edebiyat
çehov’un, acı’sını ve erdal öz’ün, sevgili acı’sını muhakkak okuyun. önce biri, sonra diğeri. çünkü sevgili acı, çehov’un öyküsüne yazılmış bir öykü değil; onunla konuşan, onu yeniden düşünen ve yıllar sonra başka bir insanın yalnızlığında yeniden yaşatan bir metin.
aralarında yaklaşık bir yüzyıl olmasına rağmen, sanki aynı cümle iki farklı zamanda kurulmuştur. çehov’un acısı anlatılamamanın trajedisiyken, erdal öz’ün acısı anlaşılabilmenin imkânını arar. biri acısını anlatacak bir kulak arar; diğeri, o acıyı gerçekten duyabilecek bir yürek.
bu iki metni peş peşe okumak, yalnızca iki büyük yazarı değil, edebiyatın kendi hafızasını da okumaktır. bir öykünün başka bir öyküde nasıl yeniden doğabildiğini görmek isteyen herkes için unutulmayacak bir okuma deneyimi.
not: okuru bekleyen şey;
çehov'un, yaşlı arabacı i̇ona'nın ölen oğlunun yasını anlattığı "acı" öyküsünde i̇ona, acısını birine anlatabilmek için çırpınır. karşısına çıkan herkesin söyleyecek daha önemli bir işi, yetişeceği bir yeri vardır. kimse onu gerçekten dinlemez. sonunda, söyleyemediklerini atına anlatır. çünkü öykünün asıl trajedisi ölüm değil; insanın en ağır yükünü taşıyacak bir kulak bulamamasıdır.
erdal öz ise bu fikri bambaşka bir düzleme taşır. "sevgili acı"da kahraman, çehov'un "acı" öyküsünü okuduktan sonra onu gerçekten anlayabilecek birini, yani bir sevgiliyi aramaya başlar. tanıştığı kadınlara bu öyküyü okur. fakat sınadığı şey onların edebiyat bilgisi değildir; başkasının acısına nüfuz edip edemeyecekleri, bir insanın yükünü gerçekten taşıyıp taşıyamayacaklarıdır. dinlemeyen, sıkılan ya da yüzeyde kalanlar elenir. böylece çehov'un "acı"sı yalnızca okunan bir öykü olmaktan çıkar; sevgiyi, yakınlığı ve insanı ölçen bir turnusol kâğıdına dönüşür. "sevgili acı", tam da bu yüzden çehov'un
Çehov candır️1000Kitap
Kısa ama derinlik dolu bir kitap
Altıncı Koğuş…. Bu koğuşu, bu tasvir edilen odayı nasıl anlatsam bilmiyorum. ÇEHOV o kadar güzel betimliyor ki aslında bu odayı anlatırken, resmen burnunuza küf kokusu geliyor.. Koğuşta 6 kişi var ve ayrıntılarıyla betimlenmiş onu siz kendiniz okursunuz :) Esas olay burda başlıyor
Eğitimli bir hasta olan İvan Dmitriç kaldığı hastanede içinde yaşamaya zorunlu olduğu bu iğrenç hayatı aslında doktor Andrey Yefımiç’a bir şekilde anlatsa da doktor bu zorlu koşulları düzeltmek için hiç bir şey yapmıyor.. Ama sonra doktor hayatının sürpriziyle karşılaşıyor ve bu akıl hastanesine hatta ve hatta “Altıncı Koğuş”a düşüyor. İvan Dmitriç ile Andrey Yefımiç arasında geçen sohbetler çok derinlikliydi Bu kitaba şans verin arkadaşlar . Çok seveceksiniz. Zaten çok kısa hemen biter. Ben de şimdi Çehov’un diğer kitaplarını almaya gidiyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabın adı üç yıl olsa da okurken zaman kavramı bir o kadar belirsiz geldi. Ödev incelemesi için okudum. Sevgi görmemiş, şiddetle büyütülmüş bir çocuk olan Laptev, yetişkinlik hayatına geçip kendi ailesini kurduğunda ne yapacağını şaşırıyor. Babasına benzemek istemiyor ama sevgi nasıl gösterilir onu da bilmiyor
Zamansız Bunalımların Sahnesi: Bugünün Gözüyle Martı
Anton Çehov’un Martı eseri, 19. yüzyıl Rusya’sından ziyade, günümüzün "beğenilme" savaşı veren ve sahte illüzyonlarda kaybolan modern insanını anlatan zamansız bir yüzleşme rehberidir. Karakterlerin trajik yalnızlığı ve monologları, gerçek iletişimin koptuğu dijital çağda saf ideallerin öldürülmesini simgeleyen bir ayna işlevi görüyor.
Çehov bize vurulan bir martının ölüsünü gösterirken, aslında kendi ellerimizle öldürdüğümüz saf ideallerimizi ve günümüz dünyasının ruhsuz koşturmacasında kaybettiğimiz benliğimizi hatırlatıyor.
Üç Yıl — Anton Çehov
Üç Yıl — Anton Çehov
Üç Yıl, ilk kez 1895 yılında yayımlanmış bir novelladır.
Konusu: Bir tüccarın oğlu olan Laptev, yerel bir doktorun kızına aşık olur. Yulia, Laptev’i sevmek bir yana başta adeta ondan iğrenir. Ama gariptir ki yine de evlenirler.
Kitabın genel hikayesi evliliğe bakış, kadın - erkek ilişkileri üzerine ilerliyor. Sevgisiz evlilikler, aşkın ömrü, zamanla değişen duygular, hayat, ölüm, ihanet, mutsuzluk gibi temaları var.
Laptev karakterini başta sevmesem de sonradan kendini sevdirdi. Çünkü hikaye ilerledikçe Laptev’in daha bir olgun, idraki daha yüksek birine dönüştüğünü gördüm. Çehov’un bu novellası bana çok ince bir ruhla işlenmiş gibi geldi. İnsan duygularını, fikirlerini abartısız, ham şekilde ve büyütmeden gösteriyor. Düşündürüyor, bazen öfkelendirip bazen güldürüyor.
Ayrıca eser Çehov’un en iyi novellarından biri olarak adlandırılıyor. Okurken tek şikayetim isimler nedeniyle kişileri bir ara karıştırmış olmamdır ama o da benim kendi kabahatim. :slight_smile:
Kitabı okumak dönemin Rusyasına kısa bir yolculuk yapmak gibi hissettirdi. Klasikleri seviyorsanız, özellikle de Rus Klasiklerini seviyorsanız, okumanızı tavsiye ederim.
İnsan Ruhuna Sessiz Bir Yolculuk.
Puan vermedi
Anton Çehov'un Martı adlı eseri, yalnızca bir tiyatro oyunu değil; insanın hayalleri, karşılıksız sevgileri ve yaşam karşısındaki kırılganlığnı anlatan güçlü bir psikolojik metin. Çehov, büyük olaylardan çok karakterlerin iç dünyasına odaklanarak okuru sessiz ama derin bir duygusal yolculuğa çıkarıyor. Her karakterin kendi yalnızlığı ve ulaşamadığı arzuları, eserin etkisini uzun süre zihinde taşımanızı sağlıyor.
Eserde sanat ile hayat arasındaki çatışma, kuşaklar arası bakış açısı ve insanın kabul görme isteği ustalıkla işlenmiş. Diyaloglar sade görünse de her cümlenin altında yoğun bir duygu ve anlam yatıyor. Çehov'un karakterlerini siyah ya da beyaz olarak sunmaması, onların hatalarıyla ve çelişkileriyle gerçek insanlar gibi hissettirmesi kitabın en güçlü yönlerinden biri.
Martı, hızlı akan olaylar bekleyen okurlar için değil; karakterlerin ruh hallerini, sessizliklerini ve söylenmeyenleri okumayı sevenler için unutulmaz bir eser. Bende bıraktığı en güçlü his, insanların çoğu zaman en büyük mücadeleyi kendi içlerinde verdiği gerçeğiydi. Klasik edebiyatı sevenlerin mutlaka okuması gereken, her okunuşta farklı ayrıntılar sunabilecek zamansız bir eser.