Zeynep Orhan
@cennibal
“All you need is faith, trust and a little bit of pixie dust.”
“Bırak bana prangalarımı,
Kimsesiz, ıssız anılarımı,
Hayalleri, hüznü, gözyaşlarını:
Benimle paylaşamazsın onları.”
Reklam
Sekiz yıl aradan sonra gelip de yine gerçekleri tüm çıplaklığıyla yüzümüze vuran Hakan Günday ve Zamir…
Yolu bir şekilde Günday’ın herhangi bir kitabıyla kesişmiş olanlar bilir ki yazarın her romanı aslında bir sorunun cevabını ararken ortaya çıkıyor ve bu sorular başka başka sorular sordurturken bir açıdan da bizi o soruya iten dünyanın ikiyüzlülüğüne şahitlik ettiriyor. Zamir’de “Amaç için tüm metodlar doğrudur, cümlesinden yola çıkarsak bir sabah uyanınca kendini durdurmaya çalıştığın gaddar insanlara dönüşmüş bulur musun?” sorusuna cevap aradığını söylemiş Günday. Kendisi cevabı bulmuş mu veya bulduysa bulduğu cevaptan ne kadar tatmin olmuş bilemesem de iyi ki sormuş, iyi ki yazmış ve iyi ki düşündürmüş bizi.
Savaşlar, göçmenler, sözde yardım kuruluşları, kadının (olmayan) yeri, din, siyaset, yalanlar, yalanlar ve yalanlar… Tabii bir de Günday’ın çirkinlikleri tüm gerçekliğiyle anlattığı üslubu.
Zamir hakkında çok bir şey söylemeye gerek yok aslında çünkü zaten söylenmesi gerekenleri söylemiş kitap. Uzun lafın kısası beklediğimize, özlediğimize değmiş.
“Hissettiğim şey, neredeyse huzura benziyordu. Ama çok karanlık bir huzur. Hiçbir şeyin daha kötü olamayacağı anlaşıldığı zaman hissedilebilecek bir huzur.”
“Kaçacak bir yer yok. Dünyanın her yerinde aynı dümen dönüyor. Çünkü insanın düşünce biçimi böyle! Konuştuğu dile bile yansımış! Mesela, Türkçede sadaka diye bir kelime var. Ve bu kelime, yine Türkçedeki başka bir kelimeyle aynı kökene sahip. O kelime de sadakat. Düşünebiliyor musun? Sadakayla sadakatin kökeni aynı. Niye sence? Çünkü birilerinin sana sadık kalmasını istiyorsan onlara sadaka vereceksin! Ama tabii bunun için de ilk yapman gereken şey, insanları sadakaya muhtaç hale getirmek!”
Reklam