Ceren Turna
@cerenturnaa
Instagram: instagram.com/cerenturna/?hl=en
Youtube: youtube.com/channel/UCwceNw...
39 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
hayatımda okuduğum en keyifsiz kitap
Yu Hua’dan Yaşamak’a özenilmiş hatta neredeyse aynı tadda sadece sayfalarca lafı uzatan sakız yapan, uzun zamandır okuduğum en keyifsiz kitaptı. bir tren yolculuğunda son 100 sayfasını geçe geçe okudum. o kadar hiç bir şey katmayan bir kitaptı ki keşke zamanımı geri alabilsem. Sinan Akyüz’ün diğer kitapları da hep acıklı vs idi ama bu kadar kötü bir kitaba denk gelmemiştim. lütfen okumayın….
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanlığı mı Yitirirken?
Japon edebiyatı dünyasına hatırladığım kadarıyla ilk defa giriyorum. Dazai’nin dünyasına ilk defa girdiğime eminim. Karanlığın derinlemesine işlendiği o dünyada kendinden bir nebze bulmama gerek bile olmadı. Onun dünyasında, karakterin gözünden düşünmeye çalışmak bile yeterince edebiydi.
Kinyas ve Kayra’yı okurken hissettiğim duygulara benzer vahşice bir zevk duydum. Çok iddialı bir cümle kurmuş olabilirim ama bence bu iki kitap da benzer biçimlerden tüm canavar kişiliklerimizi ortaya çıkartabilecek derecede güçlü. İnsanlığımı Yitirirken, Kinyas ve Kayra’ya göre daha yumuşak ve boşvermiş kalsa da farklı açılardan daha gerçekçi. Sonunda iyi bir şey olmasını beklememek ve insanın özünün eninde sonunda ortaya çıktığını, bunu da yazı yoluyla bize aktardığını görmek güzel.
Yazarın kendi kişiliği ile bağlantılar olduğunu hatta bunun bir “ben roman” olduğunu okudum. “Ben roman” Japon edebiyatında, yazarın kendi yaşadıklarından esinlenerek yarı otobiyografisini yazdığı edebi türmüş. Bunu duymak tabi ki diğer kitaplarını da okuma listeme almamı sağladı.
Kitabı okurken en keyif aldığım yerleri kendim hatırlayabilmek için çok kısaca ekliyorum, merak etmeyin spoiler değil. Belki aynı yerlerde çok etkilenmişizdir.
Mahkemede yargıç karşısında yalancı öksürüğü.
Horaiki ile oynadıkları zıttını bulma oyunu.
Kinyas ve Kayra’yı okurken hissettiğim duygulara benzer vahşice bir zevk duydum. Çok iddialı bir cümle kurmuş olabilirim ama bence bu iki kitap da benzer biçimlerden tüm canavar kişiliklerimizi ortaya çıkartabilecek derecede güçlü. İnsanlığımı Yitirirken, Kinyas ve Kayra’ya göre daha yumuşak ve boşvermiş kalsa da farklı açılardan daha gerçekçi. Sonunda iyi bir şey olmasını beklememek ve insanın özünün eninde sonunda ortaya çıktığını, bunu da yazı yoluyla bize aktardığını görmek güzel.
Yazarın kendi kişiliği ile bağlantılar olduğunu hatta bunun bir “ben roman” olduğunu okudum. “Ben roman” Japon edebiyatında, yazarın kendi yaşadıklarından esinlenerek yarı otobiyografisini yazdığı edebi türmüş. Bunu duymak tabi ki diğer kitaplarını da okuma listeme almamı sağladı.
Kitabı okurken en keyif aldığım yerleri kendim hatırlayabilmek için çok kısaca ekliyorum, merak etmeyin spoiler değil. Belki aynı yerlerde çok etkilenmişizdir.
Mahkemede yargıç karşısında yalancı öksürüğü.
Horaiki ile oynadıkları zıttını bulma oyunu.Yeşil Mürekkepli Aydın
Osman Balcıgil’in bir hikayeyi anlatım şeklini o kadar beğeniyorum ki anlatamam. Her cümlesini alıntılamak istiyorum.
Hikaye ise, çok sevdiğim Sabahattin Ali’ye olan hayranlığımı pekiştirdi diyebilirim. Hayatı ne zorluklarla geçmiş de olsa, mizahi yönü, cesareti, her zaman kendi doğruları üzerine diretişi, güçlü kalemi ile bu ülkeden çıkan en büyük aydınlardan biri. Keşke cani siyasiler tarafından öldürülmeseydi, ömrü yetseydi de bizleri aydınlatmaya uzun yıllar devam etseydi…
Karamsardır
Dünyanın en karamsar yazarı mıdır Sabahattin Ali?
Hiç mi mutlu son olmaz, ya biri ölür ya biri gider, herkes fakirdir, zengin olan acımasızdır…
Ama içime dokunan bir şey var. Yazış şeklinden midir, karakterlerin derinliğinden midir bilmiyorum. Tüm karamsarlığına rağmen seviyorum seni Sabahattin!
bu hikayeye ancak böyle bir anlatım gidermiş
Kitabı sevmeyenleri anlayabiliyorum. Ben dizisini bir günde seyrettim ilk çıktığında, şimdi de (üstünden epey bir zaman geçti) kitabını bir günde bitirdim. Okurken sanki kitap okumuyorum diziyi tekrar seyrediyorum gibi hissettim. Dizi kitaba çok sağdık kalmış o nedenle o sanatsal çekimleri, oyuncu mimiklerini ve muhteşem manzaraları sürekli gözümün önünde hissettim. Kitabın içine göz attığımda kitabı sevmeyeceğime emindim, yazılış tarzı, konuşmaların tırnak içine alınmamasıyla karışan paragraflar falan, epey bir rahatsız olurum diye düşünmüş ve suçu çeviri olmasına atmıştım. Aksine bu hikayeye ancak böyle bir anlatım gidermiş. Konusuna değinmek istemiyorum çünkü belki de sığ veya sıradan “normal” diyebileceğimiz, insan ilişkilerinin dibine vuran bir hikaye. Ama beni (dizisinde de olmak üzere) bu hikayeye çeken şeyler kafamda beliren resimler, yalınlık ve bir sonuca varmamamız, daha doğrusu aramamız. Bir gizem romanı için sonuca varmak önemlidir ama ikili ilişkiyi konu alan, hisleri ve duyguları ön planda tutan herhangi bir kitaptan illa da sonuca varmasını, kavuşmalarını/barışmalarını/ayrılmalarını falan beklemek çok gereksiz. Benim evrenimde asla normal olamazlar Marianne ve Connell, asla da benim sizin gibi bir ilişkileri olmaz. Ama zaten onları tam da bu sebepten seviyorum, çünkü onların bir son’a ihtiyacı yok.