Tanrının olmadığı yerde insanın vicdanı kendini tanrıaştırır. Bu kitap insanın kendini yargiıamasını sağlıyor, suçunu itiraf edip mutluluğa eren insan figürü oluşturulmuş.
“Bir İdam Mahkûmunun Son Günü” gerçekten çok etkileyici bir kitaptı. Okurken hem içimi sıktı hem de derin bir hüzün bıraktı. Bazı yerlerinde sanki içimde bir şeyler çizildi, tarif edemediğim bir boşluk hissettim. Buna rağmen hikâye beni kendine çekti, sonuna kadar merakla okutturdu. En çok da şu soru aklımda kaldı: O adamın suçu neydi ve onu bu noktaya getiren şey gerçekten neydi?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dostoyevski'nin 150 yıl önce yazdığı şu nefis roman, insan ruhunun karanlık dehlizlerine, sorgulamalarına, tereddütlerine kusursuz bir ışık tutuyor hâlen. 10 yılda bir okunması gereken kitaplardan biri "Suç ve Ceza". Yordam'ın Hasan Ali Ediz çevirisi de çok iyi
Roman, yoksul bir öğrencinin işlediği cinayetin ardından yaşadığı vicdan azabını konu alır. Dostoyevski, insan psikolojisini son derece derin ve etkileyici biçimde işler. Eserde suçun hukuki boyutundan çok ahlaki ve manevi sonuçları ön plana çıkar. Karakterlerin iç çatışmaları okuyucuyu sürekli düşünmeye sevk eder. Klasik edebiyatın en güçlü psikolojik romanlarından biridir.
Ne kitaptı be ! Bu da benim gözümdenDuygu ve Düşünce
Suç ve ceza romanı dünya edebiyatının neredyese en popüler romanlarından biridir. Peki ama neden?
Romanın baş kahramanı Rodion Romanovic Raskolnikov kız kardeşi ve annesinden uzakta, başka bir şehirde ; köhne , ıssız ve yoksulluk akan bir binada kiraladığı bir odada ; hukuk öğrencisi olarak eğitim görmekteydi . Lakin yetişmeyen kira, çıkmayan okul masrafları, bu yokluktan ve cefadan bir türlü çıkamayan ve neredeyse eğitimini bile fakirliği sebebiyle yarım bırakmak mecburiyetinde kalan Raskolnikov aklının zalim oyunlarına yenilerek kendini bir anda rehineci bir kadını ve onun bu cami hâline şahit olan rehineci kadının karnındaki bebeğin canına katla derken buldu kendini. işte onu bitirn , kendine asıl zulmü yaratan bu adımı; Raskolnikovu darmaduman eden asıl şeydi. Onu bitiren asıl şey yoksulluk ya da hayatın cefası değildi .Onu asıl bitiren şey bu işlediği suçun kendi içerisinde ,kendi düşünceleriyle ,belirsizlikleriyle onu yitiren; psikolojisiydi. Zaten onu dünyada şöhretli karakter durumun getiren şey tam olarak Dostoyevskinin engin kaleminden çıkan bu melankolik zihinin içinde kopan fırtınalar ile Raskolnikovun mücadelesini ince ve sık bir şekilde okura geçirmesiydi . Romanda Raskolnikovun işlediği bu cinayeti bı türlü itiraf etmemesi ve herkesin onun katil olmadığını sanması yahut onlardan saklayabildiğini sanması onun en büyük hatalarının ve budalalığının bir simgesidir. Çünkü romanda Raskolnikovun içinde yaşadığı o kötü çıkmaz ruh halinin dışarıya o kadar vurulmuş bir haldeydi ki herkes artık onun cani bir katil olduğunu biliyor fakat kimse ona bunu açamıyordu . Çünkü Dostoyevski yan karakterlerini kullanarak toplum tarafından Raskolnikova , artık edilen her imanın altında onun katil olduğunu bildiklerini anlamasını ve onun itirafa doğru sürükleyen
Ödülün ceza da olabildiğine dair bilgilendirici ve faydalı bir kitap olmuş. Bilimsel deneylere dayanması çok daha etkili kesinlikle. Genel olarak iç motivasyonun dış motivasyondan önemli olduğuna vurgu yapılıyor ve yoğun deney içeriyor 1. kısım. Hem öğretmenlere hem ebeveynlere uygulama örneklerini ise 2. kısım barındırıyor. Ancak’lı kısım buradan itibaren başlıyor. Motivasyonun, güdülenmenin temellerinde çok daha derin bilgiler yattığını göz ardı etmemek gerekiyor bence. Örneğin bir çocuğun iç motivasyonunu sağlamak hiç kolay bir şey değil ve kısa süreli kullanılan dış motivasyon unsurlarının iç motivasyonu sağlayacağını düşünüyorum ben. Ayrıca ödül sistemini ortadan kaldırmak ne yazık ki bizim eğitim sistemimizde hiç mümkün değil. Baştan tüm eğitim sisteminin, notlandırma uygulamalarının değiştirilmesi gerekiyor bunları uygulayabilmek için. Onun dışında bahsedilen demokratik ebeveynlik stilini çok benimsiyorum. Deneylerin fikirleri destekleyicinin yanı sıra çok fazla tekrar ettiğini, okumayı zorlaştırdığını söyleyebilirim. Bunun yerine kuramlara daha çok atıf yapılabilirdi.
