Bazı insanlar, hayatı boyunca başkalarının onayını almak için yaşar. Sevilmek uğruna susar, kaybetmemek için eğilir , yalnız kalmamak adına kendinden vazgeçer .
Ama insanın en büyük kaybı ;
birini değil, kendi değerini unutmasıdır.
Hayat sana şunu öğretir :
Sürekli kendini anlatmak zorunda kaldığın yerde huzur yoktur. Değerini görmek istemeyen gözlere kendini ispat etmeye çalışmak , insanın ruhunu yorar.
Çünkü gerçek saygı ; alkışla değil, insanın kendi omurgasıyla ayakta kalabilmesiyle ölçülür .
Bazı yalnızlıklar ceza değildir.
Bazı vedalar eksiltmez insanı .
Hatta bazen en büyük özgürlük ;
kimseye boyun eğmeden yaşayabilmektir .
Unutma ;
Kendi değerini bilen insan , kalabalıklar içinde kaybolmaz.
Ve kendine saygısı olan biri, sırf yalnız kalmamak için ruhunu ucuzlatmaz ...