"Okuyorum Öğretmenim"projesi için ikinci kez Martin Eden’i okumaya başladım. Bazı cümleleri insanın içine öyle işliyor ki… Sanki ilk kez okuyormuşum gibi,daha önce hiç karşılaşmamışım gibi.
İçsel hesaplaşmaları, kendini bulma arayışı, iki dünyaya da ait olamayışı, katıksız sevgisi… Özellikle duygularını; gösterişsiz, saf ve neredeyse kendini tüketircesine yaşayışı çok sarsıcı.
Hem kitabı elimden bırakamamak hem de onun acılarına ortak olmamak için okumayı bırakmak arasında kaldım…