bilge
@cherrycolouredfunk
10 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
"Orada gezinen her ne ise, tek başınaydı"
Küçük çocukları korkutmak için ağzımızdan düşürmediğimiz, her korku medyasında istisnasız karşımıza çıkan, kabuslarımızı süsleyen, ürkme ve tedirginlik hissi ile özdeşleştirdiğimiz hayaletler; gerçekten sadece birer korkutma aracı mıdır, yoksa trajedilerden mi ibarettirler? Ya da gizli korkularımızın bir dışa vurumu olabilirler mi?
Bu sefer ilk dizisini izleyip sonra kitabını okuduğum bir edebiyat ürünü ile karşı karşıyayım. Dizisi o kadar iyiydi ki, hemen kitabını da aldım. Fakat tahmin ettiğiniz üzere dizinin kitaptan birebir uyarlama yerine değiştirilerek ekrana aktarıldığını öğrendiğimde birazcık hayal kırıklığı yaşadım. Fakat, "Sessizlik, Tepedeki Ev'in tahtalarıyla taşlarının üstünde muntazaman uzanıyordu ve orada gezinen her ne ise, tek başınaydı." gibi hem dizinin hem de kitabın açılış cümlesi bu kitabı beğenmememin, yani en azından amaçladığı gibi psikolojik gerilimi dibine kadar hissetmeme ihtimalimin olmadığının sinyallerini veriyordu aslında.
Shirley Jackson, gotik korkunun yapı taşı yazarlarından, oldukça da ilgi çekici bir hayatı olmuş.(Shirley filmini izlemenizi öneriyorum biraz daha bilgi sahibi olmak isterseniz) Tepedeki ev de dahil olmak üzere diğer kitaplarını o kadar okumak istiyorum ki, korku türüne hastayım gerçekten.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Serinin ilk iki kitabına inceleme yazdım, bu da eksik kalmasın.
Kitabı bitirmemin üzerinden sanırım 3 ay kadar geçti, çoğu şeyi hatırlamıyorum bu yüzden bulunabileceğim en kesin yargı da ilk iki kitap kadar sevmemem oldu. Özellikle son kısımlarını kitabı bitirmek için okudum gibi biraz. Sonu başka nasıl bitirilebilirdi gerçekten ben de bilmiyorum mutlu bir son da beklemiyordum zaten ama yine de tatmin ettiğini söyleyemem. Üstelik son 100 sayfada baş karakteri geçtim gerçekten ilgilendiğim iki yan karakteri öldürmek bana biraz zorlama geldi, sanki öldürmek için öldürmüş gibiydi yazar. Yine de neredeyse tüm yazımı okuyarak geçirdiğim bu seriye haksızlık etmek istemem, gerek eğlenceli gerek de depresif bir süreç geçirdim bu kitaplarla:)
Favori karakterlerim: Kitay, Üstat Jiang, Nezha(ikinci kitap özellikle), Qara
Serinin favori kitabı: Ejderha Cumhuriyeti
uzuuuun zamandir kitapligimda olan bir kitapti ne beni baslamama itti bilmiyorum ama elime aldigim andan itibaren birakamadim. cok durgun bir tempoda ilerliyor aslinda, oldukca sakin bir kitap ve uzun zamandir okumaya calistigim kitapları yarisinda birakan ben icin bu tarz bi kitabı bitirmek hafif sarsti beni.
kitap icin diyeceklerim, gercekten inanilmaz ozgun bir konuya sahip. bir distopya, bilim kurgu havasi ve dram her sayfadan akiyor resmen. benim de oldukca sevdigim turler oldugu icin mi bilmiyorum ama evet, cidden kısa surede bitirdim. iciniz buruk okuyorsunuz, daha belli kitabin basindan depresif havasi. bir umut var, karakterleri hep canli tutan, sizi de pencesine alan ama yazar bunu sadece sezdirmeyi tercih ediyor, fazlasi degil. üzerine cok dusunebilecek olan diyaloglar, alintilar var ki okurken mest oldum. karakterler icin diyecek fazla bir seyim yok, zaten durumlarini ogrendikten sonra hepsine bir tutam uzulmekten ve acimaktan baska hissedebileceginiz dir duygu kalmiyor. sadece tommy, beni digerlerine gore fazla uzdu. sonlarina mudahale edemeyecekleri gercegi hep sizi diken ustunde tutuyor, bilmiyorum belki de tahmin ettigim icin mi ama bu yuzden kitabin sonunda burukluk ile beraber biraz da rahatlamis hissettim
sonuc olarak begendigim bir kitap oldu. bu yazarin diger eserlerine de bakmak istiyorum kesinlikle
Bu kitabı henüz bitirmedim ama yeryüzünde bir an için muhteşemiz üzerine inceleme değil de kısa bir yorum yazmak istedim .Yine hayat tarafından hırpalanmış, baba sorunlu, anne sorunlu bir çocuğun yaşam hikayesi daha doğrusu yaşamından kesitler çünkü bu kitap daha çok shuggie nin annesi agnes'a değiniyor. Böyle dram kitaplarını çok seviyorum ama dram dozunda olmalı bu kitap da cidden fena bunaltıyor ve üzüyor, sanki hayatımızda yeterince dert tasa yokmuş gibi bir de kurgusal karakterlere üzülmek istemediğim için yarıda bıraktım bu yüzden. Agnes çok kompleks, sorunlu bir kadın ve anne. Yazarın anlatımını çok beğendim, kitabı bitirince devam edeceğim yoruma.
Vuong'un her ne kadar yazarken -büyük ihtimalle şair olmasindan kaynaklanan- bazen aşırı süslü anlatıma başvurduğunu düşünsem de, gerçekten duygusal ve çok kişisel bir eser ortaya koyduğunu asla inkar edemem. Gerçekten takdir edilesi kendi hayatını bu denli cesurca anlatması ve özellikle de annesine mektubu. Vietnam savaşı kısımları da yine beğendiğim, üzüldüğüm yerlerden oldu. Anneannesi, annesi bir oğlan çocuğunun gözünden çok iyi aktarılmış, okumamın üzerinden aylar geçse dahi bazı cümleleri öyle net hatırlıyorum ki. Annesi tamamiyle iyi bir insan değildi belki, kusurları vardı ama hangimizin yok ki. Bunu düşündürdü hep bana, evet çılgınca şeyler yaptı belki de hiçbir zaman iyi annelik yapamadı ama yine de kalbimi kırdı hikayesi, savaşın insana ne denli etki edebileceği çok çok iyi aktarılmış. Vuong bu kitabı Mitski dinlerken yazmış bir de galiba :) Aşırı duygusallığın nedeni belli oldu. Ama cidden şimdiki aklım olsa Mitski dinleyerek okurdum bu kitabı, sanırım bir 100 kat falan daha fazla üzülürdüm ama olsun
